متحده، گروه های فشار قرار دارند که سرگرم طرح ریزی اقدامات تحریک آمیزند.» بنا به این گزارش: «بنی صدر امریکایی ها را متهم ساخت که نمی خواهند درک کنند که دیگر اربابان دنیا نیستند. امریکایی ها ایران را از دست داده اند، لاکن [لکن] هنوز درپی جبران آن اند. ...»[١]

اما در میان گروه های چپ، حزب توده و سازمان چریک های فدایی خلق (چه اکثریت و چه اقلیت)، شدیدترین حملات را همیشه به افرادی از بدنه حاکمیت و نظام داشته اند که به نحوی درپی حل بحران گروگان گیری بوده اند. نامه مردم، که تقریباً به طور روزمره مطالبی هرچند تکراری درباره گروگان های امریکایی و ضرورت محاکمه آنان دارد، امروز در مطلبی با عنوان "پیروان خط برژینسکی" به بررسی و تحلیل نامه قطب زاده به مجلس شورای اسلامی و مخالفت وی با محاکمه گروگان ها پرداخته و شدیداً به قطب زاده حمله کرده است. در بخشی از این مقاله آمده است: «نامه آقای قطب زاده به مجلس شورای اسلامی برای آزادی "گروگان های جاسوس امریکایی" بار دیگر تلاش پیروان خط برژینسکی را برای هموارساختن راه سازش با امریکا، با وضوح تمام - و البته چنانچه رسم آقای قطب زاده است، با دشنام و اتهام به مخالفان خط برژینسکی؛ یعنی مخالفان شیطان بزرگ امریکا، دشمن اصلی انقلاب و جمهوری اسلامی ایران - آشکار می سازد. ...»[٢]

هفته نامه کار (اکثریت) نیز در شماره امروز خود با عنوان "باید جاسوسان امریکایی در پیشگاه خلق محاکمه شوند" به بررسی عملکرد دولت های گذشته در جمهوری اسلامی در قبال این مسئله پرداخته و در بخشی از مقاله خود نوشته است: «... لیبرال ها و دیگر محافل مورد حمایت امپریالیسم خوب می دانند که محاکمه گروگان های جاسوس که در قتل و کشتار مردم مبارز ایران، در طراحی نقشه های امپریالیسم امریکا برای به شکست کشاندن انقلاب ایران و ایجاد نفاق و دشمنی میان مردم ایران مستقیماً دست داشته اند، محاکمه تجاوزگری، غارتگری، آدمکشی و همه اقدامات جنایتکارانه امپریالیسم امریکا و متحدان داخلی آن علیه خلق ستمدیده ما و همه خلق های تحت ستم جهان است. ...»[٣]

ضمیمه اول گزارش٦٤٨: بخش هایی از سخنرانی مفصل صدام حسین درباره علل لغو یک طرفه قرارداد ١٩٧٥ الجزایر

صدام در این سخنرانی که به طور مستقیم از رادیو و تلویزیون عراق پخش شد، با اشاره به این موضوع که در سال ١٩٧٥ از یک سو به دلیل فشاری که ازجانب جنگجویان کرد شمال عراق (بارزانی ها) و کمک های شاه به آنها، بر ارتش و مردم عراق وارد می آمده، و از سوی دیگر خود را برای نبرد در جبهه سوریه علیه رژیم اشغالگر قدس آماده می ساخته، مجبور به امضای قرارداد مزبور با ایران بوده، چنین ادامه می دهد: «... عراق برای اینکه نیروهای خود را برای نبرد با دشمن صهیونیستی آماده کند، شورای فرماندهی انقلاب در هفتم اکتبر ١٩٧٣، بیانیه ای انتشار داد که طی آن [بر] آمادگی عراق برای حل مشکلات خود با ایران از راه های مسالمت آمیز تأکید شد و سپس نیروهای خود را به سوریه اعزام داشت و شرافت شرکت در جلوگیری از سقوط دمشق را به دست آورد. صدور این بیانیه ازنظر واقعیت، اعلام آمادگی عراق برای توجه به خواسته های ایران در شط العرب بود و در سال ١٩٧٥ هنگامی که پرزیدنت بومدین مرحوم اقدام به تماس با عراق و ایران نمود و پیشنهاد مذاکرات مستقیم فیمابین آنها در الجزایر

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٨٣، تاریخ ٢٧/٦/١٣٥٩، صص٧ تا ٥، تهران - خبرگزاری فرانسه، ٢٦/٦/١٣٥٩؛ و - خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ١٨٤، تاریخ ٢٨/٦/١٣٥٩، ص٧، بخش فارسی رادیو صدای امریکا، ساعت ٧، ٢٧/٦/١٣٥٩.

[٢] نامه مردم، شماره ٣٣٥، ٢٦/٦/١٣٥٩، ص٧.

[٣] هفته نامه کار، ارگان سازمان چریک های فدایی خلق (اکثریت)، ٢٦/٦/١٣٥٩، صص١ و ٣.