درباره مسائل مورد اختلاف را عنوان کرد، با این ابتکار موافقت کردیم و آن را فرصتی برای نجات امنیت عراق و یکپارچگی ملی و امنیت ارتش دلیر عراق دانستیم. براین اساس، فرماندهی حزب و انقلاب تصمیم مربوط به قبول مذاکرات با ایران را گرفت و خط تالوگ را به عنوان خط مرزی در شط العرب در مقابل عقب نشینی ایران از سرزمین های عراقی که در گذشته برخلاف پروتکل ١٩١٣ قسطنطنیه و صورت جلسات الحاقی کمیسیون های مرزی برای نشانه گذاری مرز میان عراق و ایران در سال ١٩١٤ ازجمله منطقه زین القوس و منطقه شیخ سعد [سیف سعد] غصب کرده بود، پذیرفت. در منطقه، زین القوس و شیخ سعد را نیروهای ما چند روز پیش آزاد ساختند. ازجمله شرایط عراق این بود که از کمک نظامی و سایر کمک ها به دارودسته مزدور و مرتد در شمال میهن [ازسوی شاه] خودداری شود. براین اساس، مذاکرات با ایران صورت گرفت و قرارداد ششم مارس ١٩٧٥ به امضا رسید و این قرارداد آن وقت یک رویداد مهم بود و بلافاصله پس از اعلام آن، نیروهای مزدور شورشی سقوط و شورشیان تسلیم شدند و سلاح هایی که به دست ارتش عراق افتاد ١٥٢٠٠٠ قبضه بود. ... ای برادران، قرارداد مارس ١٩٧٥ در وقت خود یک تصمیم شجاعانه و حکیمانه و یک تصمیم ملی و قومی بود (پارازیت) قرارداد مذکور در آن شرایط عراق را از خطرات جدی که یکپارچگی و آینده آن را تهدید می کرد نجات داد و به ملت ما فرصت پیشبرد انقلاب و سازندگی و رسیدن به سطح عالی قدرت و پیشرفت و رفاه اعطا کرد. ... پس از امضای قرارداد مارس ١٩٧٥، تماس ها و مذاکرات متعددی برای اجرای مفاد آن، به ویژه آنچه که به خط کشی مرز و کارگذاشتن ستون های [پایه گذاری] مرزی مربوط می شد، صورت گرفت و پروتکل های اصلی به استناد قرارداد امضا شد و این پروتکل ها مشخص کردن مرز آبی و خط کشی مرز زمینی و امنیت مرزی را در بر داشت. ایران توانست هرچه زودتر قرارداد تجدید مرز آبی در شط العرب را اجرا کند؛ درصورتی که نسبت به اجرای پروتکل خط کشی مرز زمینی، وقت بیشتری می خواست و این یک امر عادی بود. اقدامات مربوط به تسطیح زمین ها به خاطر شرایطی که رژیم سابق ایران در سال ١٩٧٨ و ١٩٧٩ در آن به سر می برد [به خاطر شروع و اوج گیری انقلاب اسلامی در ایران]، به تأخیر افتاد و سپس رژیم جدید ایران روی کار آمد و سرزمین های ما زیر تسلط طرف دیگر باقی ماند. ما پیش بینی کردیم که رژیم جدید نیاز به وقت دارد تا تعهداتی را که به موجب قرارداد پذیرفته اند اجرا کنند، ولی از نخستین روز روی کارآمدن گروه حاکم در ایران جز با روش های تجاوزکارانه و اخلال در روابط حسن هم جواری از آنها ندیدیم و اظهارات پیاپی آنها درباره عدم پایبندی به قرارداد ماه مارس ١٩٧٥ را شنیدیم. ... قرارداد مذکور علی رغم شرایط دشواری که عراق به هنگام امضای آن داشت متکی به مواد برابر بوده و اخلال در هر ماده از مواد آن به منزله اخلال در روح قرارداد بوده است. باتوجه به اینکه حکام ایران که از ابتدای روی کارآمدن خود در این قرارداد اخلال کرده اند و دخالت آشکار و مغرضانه ای که در امور داخلی عراق نموده اند و همانند شاه از سران شورشی حمایت شده ازسوی امریکا و صهیونیسم پشتیبانی کرده اند و از اعاده سرزمین های عراقی که مجبور به آزادساختن آنها با توسل به زور شدیم، امتناع ورزیده اند، دربرابر شما اعلام می کنم که ما قرارداد ششم ماه مارس ١٩٧٥ را کاملاً ملغی می دانیم و شورای فرماندهی انقلاب تصمیم خود را دراین زمینه اتخاذ خواهد کرد. براین اساس، باید روابط قانونی در شط العرب به وضع قبل از مارس ١٩٧٥ بازگردد و تمام حقوق تصرف شده به حاکمیت کامل عراق بازگردد. عراق در روابط خود با تمام جهان ثابت کرد که شرافتمندانه پایبند تمام تعهدات خود می باشد و همچنین ثابت کرده که هیچ نوع از انواع تهدید و تجاوز به حاکمیت و حیثیت خود را نمی پذیرد و ملت و ارتش عراق کاملاً آماده اند تا وارد نبرد دلیرانه ای برای حفظ شرافت و حاکمیت شوند. ما تصمیم تاریخی خود را برای اعاده حاکمیت کامل خود بر سرزمین و آب خود اتخاذ کردیم و با قدرت هرچه تمام تر دربرابر هرکس که این تصمیم قانونی را نادیده بگیرد می ایستیم. ما به شما و تمام جهان تأکید می کنیم که ما خواستار روابط حسن هم جواری با کشورهای هم جوار و به ویژه ایران هستیم و عراق هیچ طمعی در سرزمین های ایرانی ندارد و به هیچ وجه قصد نداریم علیه ایران وارد جنگ شویم و یا دامنه درگیری با ایران را خارج از چارچوب دفاع از حقوق و حاکمیت خود گسترش دهیم. ... پوشش دینی جز پوششی برای سرپوش گذاردن به نژادپرستی فارسی و کینه نسبت به اعراب نیست و این دارودسته از این پوشش برای ایجاد روح تعصب، کینه و تفرقه میان ملل منطقه و به نفع نقشه های صهیونیستی جهانی استفاده می نمایند. ما با صداقت گفتیم که امیدواریم [آیت الله] خمینی با شاه تفاوت داشته باشد و به او فرصت کافی دادیم تا ثابت کند که آیا با شاه تفاوت دارد، ولی او و آنهایی که