وجود داشته باشد، بلكه در واقع بازو در بيشتر حالات، ثابت است و اين بخش‌هاى ديگر دست است كه در حركت و فعاليت مى‌باشد، لذا ديگر مفصل‌هاى دست بسيار محكم‌تر از مفصل بازو بسته شده‌اند.

مفصل بازو (با كتف) توسط چهار رباط جمع شده است: يكى رباط پهن غشايى‌ [١] كه سطح مفصل را پوشانده مانند ديگر مفصل‌ها؛ دو رباط ديگر از زايده اخرم به سوى پايين فرود آمده، يكى با انتهاى پهن خود سر بازو را در بر گرفته و رباط ديگر (سوم) كه بزرگ‌تر و سفت‌تر است همراه رباط چهارم كه آن نيز از زايده منقارى برآمده به سوى پايين مى‌آيد و در برشى كه براى آن دو رباط مهياست، قرار مى‌گيرند، شكل اين دو رباط تمايل به پهنى دارند [٢] بويژه هنگام تماس با بازو [٣]. از ويژگى‌هاى اين دو رباط آن است كه چون آسترى براى بازو مى‌باشند و به ماهيچه‌هاى انباشته بر باطن بازو متصل مى‌شوند.

استخوان بازو از داخل گود و از طرف خارج برآمده است تا ماهيچه، عصب و رگ‌هاى انباشته بر هم در آن پناه گيرند و همچنين انسان بتواند به خوبى، چيزى را زير بغل خود حمل نمايد و نيز بتواند به بهترين حالت، يك دست را برابر دست ديگر ببرد.

انتهاى تحتانى استخوان بازو از دو زايده به هم چسبيده تشكيل شده است زايده‌اى داخلى (انسى) كه بلندتر و باريك‌تر بوده و با چيز ديگرى پيوند نخورده است، بلكه صرفاً حفاظ عصب و رگ‌ها مى‌باشد و زايده‌اى خارجى كه توسط تكمه‌اى‌ [٤]، كه توصيف آن را مى‌آوريم، مفصل آرنج بدان تمام مى‌گردد، و بناچار ميان آن دو زايده، شيارى به وجود مى‌آيد كه در دو طرف اين شيار دو گودى از بالا (يعنى حفره فوقانى) به سمت جلو و از

[١] از ضخامت كمى برخوردار است مانند پرده اگر رباط ضخيم و سفتى بود، بازو را از سهولت در حركت مانع مى‌گرديد با اين حال به خاطر پوششى كه دارد مانع از دررفتگى بازو مى‌گردد.

[٢] پهن نيست بلكه متمايل به پهنى است.

[٣] تا بازو را پوشش بهترى دهد.

[٤] كاپيتولوم (Capitulum( قسمت مدور براى مفصل شدن با سر زند رويين. (به نقل از ضروريات آناتومى اسنل، ص ٣٣)