توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٧٤ - خطاء خلخالى و كلام شارح

ياد شده عود مى‌كند.

قوله: و يقرّه: ضمير فاعلى به [ايماء] و ضمير مفعولى به زوال المحبّة عائد است.

قوله: حتّى كانّه برهان عليه: ضمير در [كانّه‌] به ايماء و در [عليه‌] به زوال المحبّة راجعست.

قوله: و هو مفقود فى مثل الخ: ضمير [هو] به [معنى تحقيق الخبر] راجعست.

قوله: فظهر الفرق الخ: زيرا مقصود از [ايماء بوجه خبر] آنست كه سامع و مخاطب جنس خبر را حدس زده و بآن گمان پيدا مى‌كند و بديهيست كه لازمه آن اين نيست كه خبر برايش يقينى شده بطوريكه هيچگونه شكّى در آن نداشته و در نتيجه آنرا انكار نكند ولى تحقيق خبر آنست كه مخاطب پس از شنيدن موصول و صله خبر را مطّلع شده و بآن يقين حاصل كند و برايش جاى هيچگونه شك و ترديدى باقى نباشد.

متن: و بالاشارة لتمييزه اكمل تمييز نحو هذا ابو الصّقر فردا فى محاسنه، او التّعريض بغباوة السّامع كقوله: