توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٥٦ - كلام بعضى از ادباء

٤- علم آوردن به جهت تبرّك جستن به اسم مسنداليه است چنانچه در سه مثال:

اللّه الهادى و محمد شفيع و علىّ ولى بهمين منظور است.

٥- بجهت فال نيك قرار دادن چنانچه گويند: سعيد جاء.

٦- بجهت تطير (فال بد) نظير: سفاح فى دارك.

٧- تحكيم و تسجيل بر سامع بطورى كه بعدا نتواند انكار كند چنانچه حاكم به عمرو مى‌گويد:

هل اقر زيد بالقتل عمرو در جواب اگر بگويد نعم بعدا نميتواند شهادت بر عليه زيد را انكار كند زيرا در كلام قاضى نام زيد بالصّراحه ياد شده.

و غير از اغراض مزبوره مقاصد ديگرى ممكن است بر علم آوردن مسنداليه مترتّب شود همچون تنبيه بر غباوت و بلادت مخاطب باينكه غير از تصريح باسم طريق ديگرى در تفهيم مقاصد بوى نافع نيست يا اغراض ديگريكه با اعتبار علميّت مناسب باشد.

قوله: كما فى الالقاب الصّالحة لذلك: مشاراليه [ذلك‌] تعظيم و اهانت مى‌باشد.

قوله: كناية عن كونه جهنّميّا: ضمير در [كونه‌] به مسند اليه راجع است.

قوله: لانّ معناه: يعنى معناى لفظ [ابو لهب‌].

قوله: ملازم النّار: يعنى ملازم نار كامل كه عبارت از جهنّم باشد چه آنكه وقتى لفظى را بطور مطلق القاء نمودند منصرف به فرد كامل مى‌باشد.