آمدن آنها میشود وقتیکه مردم برگشتند و وضع را آنچنان دیدند خشمگین و عصبانی به جستجوی عامل قضیه برخاستند ضمن پرس و جو یادشان افتاد که‌ جوانی در این شهر هست که مخالف با این کارهاست این بود که رفتند بسراغ‌ ابراهیم ابراهیم ( ع ) خطاب بانها گفت شما چرا مرا متهم میکنید ؟ مجرم‌ واقعی همین بت بزرگ است که زنده مانده مردم در جواب گفتند که از او این کارها ساخته نیست پاسخ داد که چطور است کار زد و خورد از او ساخته‌ نیست ولی اینکه حاجتهائیرا که انسانها در آنها در مانده اند برآورده کند ، از او ساخته است ؟ در اینجا قرآن اصطلاح بسیار زیبائی بکار میبرد ، میگوید : « فرجعوا الی انفسهم »، این مناظره سبب شد که اینها بخود بازگردند [١] از نظر قرآن ، خود واقعی انسان عقل و اندیشه ناب و خالص‌ و منطق صحیح اوست قرآن میگوید اینها از خودشان جدا شده بودند ، این تذکر سبب شد که دوباره سوی خود باز گردند و خود را در یابند حالا کار حضرت ابراهیم را چگونه باید تفسیر کنیم ؟ آیا کاری که ابراهیم‌ ( ع ) کرد بر خلاف آزادی عقیده - بمعنای رایج آن که میگویند عقیده هر کس‌ باید آزاد باشد - بود ، یا آنکه در خدمت آزادی عقیده بمعنای واقعی آن‌ بود ؟ اگر حضرت ابراهیم میگفت چون این بتها مورد احترام میلیونها انسان‌ هستند ، پس منهم بانها احترام میگذارم ، یعنی درست همان چیزی را ابراز میکرد

[١] این اصطلاح قرآنی که هزار و چهارصد سال پیش مطرح شده است تقریبا معادل اصطلاح از خود بیگانگی و بازگشت بخویش است که درآثار هگل و مارکس و پیروان او ، بر روی آن تاکید بسیار شده است و روشنفکران ما متاسفانه بعوض اخذ آن از قرآن و درک معنای عمیق آن از این کتاب ، آنرا از غرب اخذ کرده‌اند