یعنی آیه « و نرید ان نمن » وسط دو آیه قرار گرفته که هر دو مربوط به‌ فرعون و بنی اسرائیل است در واقع بیان قرآن چنین است : فرعون علو در ارض پیدا کرد و مفسد فی الارض شد و در حالی که چنین و چنان می‌کند ، پسرها را سر می‌برد ، زنها را زنده میگذارد و در همان حال ، ما هم اراده‌ کردیم که منت بگذاریم بر همان مستضعفان او کار خود را میکرد و ما هم کار خود را میکردیم ما اراده کردیم که بر مستضعفان منت گذاریم چگونه منت‌ بگذاریم ؟ در همان حالی که او به فساد در زمین مشغول بود ، ما داشتیم‌ مقدمات یک ایمان ، یک مکتب و یک کتاب را فراهم میکردیم زمینه برای‌ اینکه موسی‌ای در خانه فرعون پرورش پیدا کند ، کتاب تازه ای بیاورد و مردم گروندگان به این ایمان تازه بشوند به مرور آماده می‌شد ، آنوقت بمدد نیروی همین ایمان و مکتب و از این مجرا است که فرعون شکست میخورد و اراده ما تحقق می‌یابد بهمین دلیل ، مفسرین از قدیم گفته اند که جمله « و نرید ان نمن »جمله حالیه است مربوط به قبل ، « الذین استضعفوا » یعنی‌ همان مستضعفین زمان فرعون و منتی هم که خداوند اراده کرده است تا بر آنها ارزانی کند ، نظیر همان منتی است که در آیه ١٦٤ سوره آل عمران از آن یاد می‌کند .
« لقد من الله علی المؤمنین اذ بعث فیهم رسولا من انفسهم » [١] بنابراین داستان بنی‌اسرائیل و فرعون هم یکی از مصداقهای « وعد الله‌ الذین آمنوا »است قرآن نمیخواهد بگوید که تصمیم ما این بوده که بنی‌ اسرائیل را نجات بدهیم ، چه موسی‌ای مبعوث بشود چه نشود چه توراتی بیاید ، چه نیاید چه ایمانی باشد ،

[١] خدا بر اهل ایمان منت گذاشت که رسولی از میان خود آنها برانگیخت.