جهان به خوبی نشان میدهد که پاره‌ای از کشورها ، آقا و فرمانده هستند و در مقابل کشورهائی هم قرار دارند که اسما مستقلند اما عملا تحت سیطره‌ کشورهای دسته اول قرار دارند این امر را ما در منطقه خودمان به خوبی‌ تجربه کرده ایم میدانیم که در خلیج فارس و نیز در اقیانوس هند ، مبارزات سیاسی شدیدی میان ابرقدرتها برقرار است امریکا میخواهد خلیج‌ فارس را برای خودش حفظ کند ، متقابلا کشورهای بزرگ دیگر نیز چنین مقصد و خواستی دارند در این زمینه امریکا تا قبل از انقلاب ایران ، از سایر حریفان جلوتر بود آنها بدون اینکه آشکار کنند ، در منطقه نوکری داشتند به‌ نام شاه و البته ظاهر امر این بود که ایران میخواهد امنیت خودش را حفظ کند آنچه که امریکائیها در این میان انجام میدادند از این قرار بود : از یک سو با پول ایران ، نفت ایران را در مقیاس وسیعی که به غارت بیشتر شباهت داشت ، استخراج میکردند و از سوی دیگر قسمت اعظم پولی را که‌ بابت خرید نفت به ایران پرداخت میکردند به اسم فروش اسلحه‌های مدرن ، دوباره از ایران پس میگرفتند و در عوض ایران را به شکل ژاندارم منطقه و حافظ منافع خود درآورده بودند ادعای رژیم شاه هم این بود که ما سیاست‌ مستقل ملی داریم و این اسلحه ها را نیز برای دفاع از خودمان خریداری‌ میکنیم . این از جنبه استقلال سیاسی . در زمینه استقلال اقتصادی هم شاهد بودیم که ایران محکوم بود به اینکه‌ کشاورزی و دامداری خود را تقلیل دهد تا گندم و شکر و گوشت و را از خارج‌ وارد کند محکوم بود به اینکه صنایع مونتاژ و مصرف کننده و طفیلی غرب را داشته باشد در زمینه مواد غذائی ، بنا به اعتراف روزنامه‌های خود رژیم ، حتی نود و پنج درصد احتیاجات کشور از خارج وارد میشد و در هیچ موردی‌