و اما قضاوت در این مورد که آیا آزادی بحد کافی به مخالفین داده شده‌ است یا نه ، بر عهده همانهاست که دمکراسی را مترادف با بی‌اعتقادی بیک‌ مکتب میدانند .
شما در توضیحتان اشاره کردید که حکومت جمهوری بمعنای اقامه حاکمیت‌ همه مردم است و میدانیم که این حق حاکمیت ملی از دستاوردهای ارزشمند انقلاب مشروطیت است ، فکر نمیکنید با پیش کشیدن مسئله جمهوری اسلامی‌ بعوض جمهوری مطلق ، که بالمال به حکومت طبقه روحانی منجر میشود ، این‌ حق حاکمیت که متعلق بعموم افراد ملت است ، زیر پا گذاشته شود ؟ بعلاوه‌ آیا به نظر شما روا نیست که بعوض بحث مبهم ولایت فقیه که در حکومت‌ اسلامی مطرح است ، این اصل مترقی که می‌گوید ، قوای مملکت ناشی از ملت‌ است ، بکار گرفته شود ؟

خلاصه استدلال شما اینست که مردم ایران در انقلاب‌ مشروطیت ، حق حاکمیت ملی - یعنی اینکه قوای مقننه و مجریه و قضائیه ، ناشی از ملت است - را بدست آورده اند و معقول نیست که این حق را به‌ شخص یا اشخاصی تفویض کنند و جمهوری اسلامی یعنی حق حاکمیت فقیه - یا به‌ بیان دیگر عده ای استبداد فقها - و این بر ضد حاکمیت ملی است و عملی‌ ارتجاعی محسوب میشود .
در پاسخ شما باید گفت ملت ایران که در انقلاب مشروطیت

&gt کمونیستها ، کمونیست بودن - بی چون و چرا دانستن اصول کمونیستی - بر خلاف اصول دمکراسی نیست آنچه بر خلاف اصول دمکراسی است ممانعت از چون‌ و چرای دیگران - غیر کمونیستها - جلوگیری از اظهار عقیده و تفکر ، و منع‌ معاشرت با غیر کمونیستها و کشیدن دیوار آهنین به دور کشور و حق اظهار نظر ندادن به متفکران و اندیشمندان است .