اگر بنا شود تعلق اشیاء به انسان ، هیچ نظامی و قانونی نداشته باشد و عدالت در آن رعایت نگردد رابطه درونی هم بی تردید بهم میخورد اینجا این‌ آیه قرآن که پیامبر اسلام در بسیاری از نامه هایش - خطاب به سران‌ کشورهائی که آنها را به اسلام دعوت میکرد - مینوشت ، شایسته توجه و دقت‌ است . « قل یا اهل الکتاب تعالوا الی کلمة سواء بینا و بینکم الا نعبد الا الله و لا نشرک به شیئا و لا یتخذ بعضنا بعضا اربابا من دون الله ( سوره آل عمران - آیه ٦٤ ) ای اهل کتاب بیائید از آن کلمه حق که میان ما و شما یکسان است پیروی‌ کنیم ، که بجز خدای یکتا را نپرستیم و چیزی را با او شریک قرار ندهیم و برخی را بجای خدا به ربوبیت تعظیم نکنیم . . . معمولا دعوت به این صورت است که کسی دیگری را بسمت آنچه که خود دارد ، میخواند مثل اینکه دو ملت یکی عرب و یکی فارس ، یک وقت ملت عرب‌ دعوت می‌کند که‌ای مردم فارس بیائید متحد شویم و منظورش اینست که‌ بیائید زبان ما را بگیرید و به رنگ ما در بیائید اما قرآن می‌گوید ، یک‌ سخن است که رنگ هیچکس را ندارد نه رنگ یک گروه خاص ، نه رنگ یک‌ ملت یا مکتب ، و آن سخن خداست خدائی که هم خالق ماست و هم خالق شما . رحمتش به شما همانند رحمتش بما است لطفش به همان شکلی که شامل ما میشود ، شامل شما نیز میگردد قوانینی که خلقت بر اساس آن قوانین جریان‌ پیدا می‌کند بر ما و بر شما یکسان حکومت می‌کند آن سخن متساوی اینست که‌ بیائید جز ذات خدا را نپرستیم بیائید هم ما و هم شما خود را از هر مملوکیتی رها و آزاد