قرار داشت حال آن که دیگران - آنها که برای کسب مقام رهبری نهضت تلاش‌ می‌کردند - به اندازه ایشان در این مسیر قرار نداشتند .
معنی این سخن این است که امام خمینی با همه مزایا و برتریهای شخصی که‌ دارد اگر اهرمهائی که روی آنها دست می‌گذاشت و فشار میداد و جامعه رابه‌ حرکت در میاورد ، از نوع اهرمهائی بود که دیگران روی آن فشار می‌آوردند و اگر منطقی که ایشان بکار میبرد نظیر منطق دیگران بود ، امکان نداشت‌ ایشان در بحرکت در آوردن جامعه موفقیتی کسب کند [١] .
اگر امام عنوان پیشوائی مذهبی و اسلامی را نمی‌داشت و اگر مردم ایران در عمق روحشان یک نوع آشنائی و انس و الفتی با اسلام نداشتند و اگر عشقی که‌ مردم ما با خاندان پیامبر دارند وجود نمی‌داشت و اگر نبود که مردم حس‌ کردند که این ندای پیامبر و ندای حضرت علی ( ع ) و یا ندای امام حسین ( ع ) است که از دهان این مرد بیرون می‌آید ، محال بود نهضت و انقلابی به‌ این وسعت در مملکت ما بوجود آید .
رمز موفقیت رهبر در این بود که مبارزه را در قالب مفاهیم اسلامی به‌ پیش برد ایشان با ظلم مبارزه کرد ولی مبارزه با ظلم را با معیارهای‌ اسلامی مطرح کرد ، امام از طریق القای این فکر که یک مسلمان نباید زیر بار ظلم برود ، یک مسلمان نباید تن به

[١] مثلا اگر مسئله وارد کردن تضادهای طبقاتی در خود آگاهی مردم و یا مفاهیمی نظیر آزادیخواهی و عدالت طلبی با معیارهای مکاتب شرق و غرب از طرف ایشان عرضه می‌گردید ، بازتابی در جامعه ما نمی‌داشت حال آنکه ایشان‌ همین مفاهیم را با معیارهای اسلامی و با استفاده از فرهنگ بارور اسلامی به‌ جامعه عرضه کرد و جامعه نیز با حسن تلقی با آنها برخورد نمود .