در مثنوی آمده از این قرار است : می‌دانیم که در قدیم مهمانخانه ها و هتل‌ و از این قبیل اماکن نبوده و اگر کسی وارد محلی می‌شد و دوست و آشنایی‌ نداشت ، معمولا بمسجد میرفت و در آنجا مسکن میگزید مسجد مهمان کش از این جهت معروف شده بود که هر کسی شب آنجا می‌خوابید صبح ، جنازه اش را بیرون میاوردند و کسی هم نمی‌دانست علت چیست روزی شخص غریبی به این‌ شهر آمد و چون جائی نداشت ، رفت که در مسجد بخوابد مردم نصیحتش کردند که : به این مسجد نرو ، هر کس که شب در این مسجد می‌خوابد ، زنده‌ نمیماند مرد غریب که آدم شجاع و دلیری بود ، گفت من از زندگی بیزارم و از مرگ هم نمی‌ترسم و می‌روم ، ببینم چه می‌شود به هر حال مرد شب را در مسجد میخوابد ، نیمه های شب صداهای هولناک و مهیبی از اطراف مسجد بلند شد ، صداهای مهیبی که زهره هر شیر را می‌ترکاند مرد با شنیدن صدا از جا بلند شد و فریاد کشید : هر که هستی بیا جلو ، من از مرگ نمی‌ترسم ، من از این زندگی بیزارم ، بیا هر کاری دلت میخواهد بکن با فریاد مرد ، ناگهان‌ صدای سهمناکی بلند شد و دیوارهای مسجد فرو ریخت و گنجهای مسجد پدیدار شد سید جمال در پایان مقدمه خود مینویسد : بریتانیای کبیر چنین پرستشگاه بزرگی است که گمراهان چون از تاریکی‌ سیاسی بترسند بدرون آن پناه می‌برند و آنگاه اوهام هراس انگیز ایشان را از پای در میاورد می‌ترسم روزی مردی که از زندگی نومید شده ، ولی همت‌ استوار دارد بدرون این پرستشگاه برود و یکباره در آن فریاد نومیدی برآورد ، پس دیوارها بشکافد و طلسم اعظم بشکند [١] .
خود سید جمال چنین کاری کرد در زمانی که فکر مبارزه با

[١] عروش الوثقی ، صفحات ٢٢٣ - . ٢٢٤