عدل به تنهایی علامت اشعری نبودن شمرده می‌شد . عدل و امامت توأما علامت‌ تشیع بود . این است که گفته می‌شد اصول دین اسلام سه چیز است و اصول‌ مذهب شیعه همان سه چیز است به علاوه اصل عدل و اصل امامت .

عدل و حکمت

قبلا گفتیم که در میان صفات پروردگار ، دو صفت است که از نظر شبهات‌ و ایرادهای وارده بر آنها ، متقارب و نزدیک به یکدیگرند : عدالت ، حکمت . منظور از عادل بودن خدا این است که استحقاق و شایستگی هیچ موجودی را مهمل نمی‌گذارد و به هر کس هر چه را استحقاق دارد می‌دهد ، و منظور از حکیم بودن او این است که نظام آفرینش ، نظام احسن و اصلح ، یعنی‌ نیکوترین نظام ممکن است . خواجه نصیر الدین طوسی می‌گوید :

جز حکم حقی که حکم را شاید ، نیست

حکمی که زحکم حق فزون آید نیست

هر چیز که هست ، آن چنان می‌باید

آن چیز که آن چنان نمی‌باید نیست

لازمه حکمت و عنایت حق این است که جهان و هستی ، غایت و معنی داشته‌ باشد . آنچه موجود می‌شود یا خود خیر است و یا برای وصول به خیر است . " حکمت " از شؤون علیم بودن و مرید بودن است و مبین اصل " علت‌ غائی " برای جهان می‌باشد ، ولی " عدالت " ارتباطی به صفتهای علم و اراده ندارد ، عدالت به مفهومی که گفته شد از شؤون فاعلیت خداوند ، یعنی از صفات فعل است نه از صفات ذات . اشکال مشترک در مورد " عدل " و " حکمت " پروردگار ، وجود بدبختیها و تیره روزی‌ها و به عبارت جامع تر " مسأله شرور " است . " مسأله شرور " را می‌توان تحت عنوان " ظلم " ایراد بر عدل الهی بشمار آورد و می‌توان تحت عنوان " پدیده‌های بی هدف " نقضی بر حکمت بالغه‌ پروردگار تلقی کرد ، و از اینرو است که یکی از موجبات گرایش به‌ مادیگری نیز محسوب می‌گردد . مثلا وقتی تجهیزات " دفاعی " و " حفاظتی‌ " موجودات زنده را در برابر خطرها ، شاهدی بر نظم و حکمت الهی می‌گیریم‌ فورا این سؤال مطرح می‌شود که اساسا چرا باید خطر وجود داشته باشد تا نیازی به سیستمهای دفاعی و حفاظتی باشد ؟ چرا میکروبهای آسیب رسان وجود دارند تا لازم شود به وسیله گلبولهای سفید با آنها مبارزه شود ؟ چرا درنده‌ تیز دندان