اکنون چند روایت در تأیید این مطلب : . ١ طاووس یمانی می‌گوید : حضرت علی بن الحسین ( ع ) را دیدم که از وقت عشاء تا سحر به دور خانه‌ خدا طواف می‌کرد و به عبادت مشغول بود . چون خلوت شد و کسی را ندید به‌ آسمان نگریست و گفت : خدایا ستارگان در افق ناپدید شدند و چشمان مردم‌ به خواب رفت و درهای تو بر روی درخواست کنندگان گشوده است . . .
طاووس جمله‌های زیادی در این زمینه از مناجاتهای خاضعانه و عابدانه آن‌ حضرت نقل می‌کند و می‌گوید : اما چند بار در خلال مناجات خویش گریست .
می‌گوید : سپس به خاک افتاد و بر زمین سجده کرد ، من نزدیک رفتم و سرش را بر زانو نهاده و گریستم ، اشکهای من سرازیر شد و قطرات آن بر چهره‌اش چکید ، برخاست و نشست و گفت : کیست که مرا از یاد پروردگارم مشغول ساخت ؟ عرض کردم : من طاووس هستم ای پسر پیامبر . این زاری و بی تابی چیست ؟ ما می‌باید چنین کنیم که گناهکار و جفا پیشه‌ایم . پدر تو حسین بن علی و مادر تو فاطمه زهرا و جد تو رسول خداست - یعنی شما چرا با این نسب‌ شریف و پیوند عالی در وحشت و هراس هستید ؟ - به من نگریست و فرمود : « هیهات هیهات یا طاووس دع عنی حدیث ابی و امی و جدی ، خلق الله‌ الجنة لمن اطاعه و احسن و لو کان عبدا حبشیا ، و خلق النار لمن عصاه و لو

« فاذا نفخ فی الصور فلا انساب‌ بینهم یومئذ و لا یتسائلون ». و الله لا ینفعک غدا الا تقدمة تقدمها من‌ عمل صالح » [١] .
" نه ، نه ، ای طاووس ! سخن نسب را کنار بگذار ، خدا بهشت را برای‌ کسی آفریده است که مطیع و نیکوکار باشد هر چند غلامی سیاه چهره باشد ، و آتش را آفریده است برای کسی که نافرمانی کند ولو آقازاده‌ای از قریش‌ باشد . مگر نشنیده‌ای سخن خدای تعالی را : " وقتی که در صور دمیده شود ، نسبها منتفی است و از یکدیگر پرسش نمی‌کنند " به خدا قسم فردا تو را سود نمی‌دهد مگر عمل صالحی که امروز پیش می‌فرستی " . . ٢ رسول اکرم ( صلی الله علیه و آله و سلم ) پس از فتح مکه بالای تپه‌ صفا رفته فریاد کرد : " ای پسران هاشم ! ای پسران عبدالمطلب ! " فرزندان هاشم و عبدالمطلب

[١] بحار الانوار ، چاپ کمپانی ، ج ١١ ، ص ٢٥ ، باب مکارم اخلاق حضرت‌ سجاد .