در این وقت امام به سوی زرارش توجه کرد و فرمود : " همانا چنین کسی آنگاه کافر است که انکار کند و جحود بورزد " [١] .
و هم در کافی نقل می‌کند که هاشم بن البرید ( صاحب البرید ) گفت : من و محمد بن مسلم و ابوالخطاب در یک جا گرد آمده بودیم ، ابوالخطاب‌ پرسید عقیده شما درباره کسی که امر امامت را نشناسد چیست ؟ من گفتم : به عقیده من کافر است . ابوالخطاب گفت : تا حجت بر او تمام نشده کافر نیست ، اگر حجت تمام شد و نشناخت آنگاه کافر است . محمد بن مسلم گفت‌ : سبحان الله ! اگر امام را نشناسد و جحود و انکار هم نداشته باشد چگونه‌ کافر شمرده می‌شود ؟ ! خیر ، غیر عارف اگر جاحد نباشد کافر نیست ، به‌ این ترتیب ما سه نفر سه عقیده مخالف داشتیم .
موقع حج رسید ، به حج رفتم و در مکه به حضور امام صادق ( علیه‌السلام ) رسیدم . جریان مباحثه سه نفری را به عرض رساندم و نظر امام را خواستم .
امام فرمود : هنگامی میان شما قضاوت می‌کنم و به این سؤال پاسخ می‌دهم که‌ آن دو نفر هم حضور داشته باشند . وعده گاه من و شما سه نفر همین امشب در منی نزدیک جمره وسطی .
شب که شد سه نفری رفتیم . امام در حالی که بالشی را به سینه خود چسبانیده بود سؤال را شروع کرد : - چه می‌گویید درباره خدمتکاران ، زنان ، افراد خانواده خودتان ؟ آیا آنها به وحدانیت خدا شهادت نمی‌دهند ؟ من گفتم : چرا .
- آیا به رسالت پیغمبر گواهی نمی‌دهند ؟ - چرا .
- آیا آنها مانند شما امامت و ولایت را می‌شناسند ؟ - نه .
- پس تکلیف آنها به عقیده شما چیست ؟ - عقیده من این است که هر کس امام را نشناسد کافر است .
- سبحان الله ! آیا مردم کوچه و بازار را ندیده‌ای ، سقاها را ندیده‌ای ؟ - چرا ، دیده و می‌بینم .
- آیا اینها نماز نمی‌خوانند ؟ روزه نمی‌گیرند ؟ حج نمی‌کنند ؟ به‌ وحدانیت خدا و رسالت پیغمبر شهادت نمی‌دهند ؟

[١] کافی ، ج ٣ ، ص . ٣٩٩