عدل الهی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩٨

مغفرت الهی استنباط می‌شود .
آنچه مجموعا استفاده می‌شود این است که مردمی که به شکلی از شکلها قصور داشته‌اند نه تقصیر ، خداوند آنها را معذب نمی‌سازد .
در " کافی " از حمزش بن الطیار نقل می‌کند که امام صادق ( ع ) فرمود : " مردم شش دسته‌اند ، و مالا سه دسته‌اند : فرقه ایمان ، فرقه کفر ، فرقه گمراهی . این فرقه‌ها از وعد و وعید خدا درباره بهشت و جهنم پیدا می‌شوند . ( یعنی مردم بر حسب وضعشان در برابر این وعد و وعیدها به چند فرقه منقسم می‌شوند ) . آن شش فرقه عبارتند از : مؤمنان ، کافران ، مستضعفان ، مرجون لامر الله ، معترفان به گناه که عمل صالح و نا صالح را مخلوط کرده‌اند ، و اهل اعراف " [١] .
و هم در کافی از زرارش نقل می‌کند که گفت : " با برادرم حمران - یا برادر دیگرم بکیر - بر امام باقر ( ع ) وارد شدیم ، من به امام گفتم : ما افراد را با شاقول اندازه می‌گیریم ، هر کس‌ مانند ما شیعه باشد ، خواه از اولاد علی و خواه از غیر آنها ، با او پیوند دوستی ( به عنوان یک مسلمان و اهل نجات ) برقرار می‌کنیم و هر کس با عقیده ما مخالف باشد ما از او ( به عنوان یک گمراه و اهل هلاک ) تبری‌ می‌جوییم " .
امام فرمود : " ای زرارش ! سخن خدا از سخن تو راست تر است ، اگر آنچه تو می‌گویی‌ درست باشد ، پس سخن خدا آنجا که می‌فرماید : « الا المستضعفین من الرجال‌ و النساء و الولدان لا یستطیعون حیلة و لا یهتدون سبیلا »کجا رفت ؟ ! پس‌ « المرجون لامر الله »چه شد ؟ ! آنها که خدا درباره آنها می‌فرماید : « خلطوا عملا صالحا و آخر سیئا »[٢] کجا رفتند ؟ ! اصحاب الاعراف چه‌ شدند ؟ ! « المؤلفة قلوبهم »[٣] چه کسانی هستند و کجایند ؟ ! " .
حماد در روایت خود از زرارش درباره این ماجرا نقل می‌کند که گفت : " در این هنگام کار من و امام به مباحثه کشید ، فریاد هر دومان بلند شد که هر کس در بیرون در خانه بود می‌شنید " .