آنچه در اصطلاح فلسفه به نام " نظام جهان " و " قانون اسباب " خوانده می‌شود در زبان دین " سنت الهی " نامیده می‌شود . قرآن کریم در چند جا گفته است که : " هرگز در سنت خدا تغییری نخواهی یافت " [١] .
یعنی کار خدا شیوه مخصوص و فرمول ثابتی دارد و تغییرپذیر نیست .
در سوره فاطر ، این مضمون بطور مکرر و مؤکد یاد شده است : « فلن تجد لسنة الله تبدیلا ٠ و لن تجد لسنة الله تحویلا » [٢] .
هرگز در سنت خدا تبدیلی نمی‌یابی ( یعنی سنت الهی تبدیل به سنت دیگر نمی‌شود ، مثل اینکه قانونی نسخ شود و قانونی دیگر جای آن را بگیرد ) و هرگز در سنت خدا تغییری نمی‌یابی ( نظیر اینکه در یک قانون قراردادی ، تبصره‌ای اضافه می‌شود و یا قسمتی از آن لغو می‌شود و تغییراتی در آن داده‌ می‌شود بدون آنکه اصل قانون لغو شود ) .
شگفت جمله‌ای است از شگفت کتابی ! چه عظیم است قرآن ! پیشروی دانشها ، رفیق پرهیزکاران . اندیشه بزرگ فیلسوفان سالها کاوش می‌کند و قانون‌ علیت عمومی و نظام آفرینش را بدست می‌آورد ، می‌خواهد به خود مغرور شود و ببالد که عجب رازی را گشودم و چه عظیم قانونی را شناختم که ناگهان‌ قرآن را در جلوی خود می‌بیند که با تعبیری بسیار رسا و در عین حال ساده‌ این را از را بیان کرده است : " هرگز سنت خدا تغییر نمی‌کند " .
که می‌تواند از این روشن تر بگوید ؟ کدام جمله می‌تواند رساتر و محکم تر از این باشد ؟ : " هرگز سنت خدا تغییر نمی‌کند " .
قرآن کریم نه تنها بطور کلی ، قانونی بودن و سنت داشتن آفرینش را گوشزد می‌کند بلکه در مواردی ، برخی از سنن مخصوص را نیز معرفی می‌نماید .
درباره نیکبختی و بدبختی جامعه‌ها می‌گوید :

[١] احزاب / ٦٢ و فتح / . ٢٣ [٢] فاطر / . ٤٣