در این حدیث ، مجموع دوره وجود انسان به دوره سال تشبیه شده و هر یک‌ از دنیا و آخرت به یکی از دو فصل سال تشبیه شده است ، دنیا فصل کشت‌ کردن ، و آخرت فصل محصول برداشتن است .

. ٤ سرنوشت اختصاصی و مشترک :

چهارمین تفاوتی که بین نظام دنیا و نظام آخرت سراغ داریم این است که‌ سرنوشتها در دنیا تا حدی مشترک است ولی در آخرت هر کس سرنوشتی‌ جداگانه دارد . منظور این است که زندگی دنیا اجتماعی است و در زندگی‌ اجتماعی همبستگی و وحدت حکمفرماست ، کارهای خوب نیکوکاران در سعادت‌ دیگران مؤثر است و کارهای بد بدکاران نیز در جامعه اثر می‌گذارد و به‌ همین دلیل است که مسؤولیتهای مشترک نیز وجود دارد . افراد یک جامعه‌ مانند اعضاء و جوارح بدن ، کم و بیش جور یکدیگر را باید بکشند ، اختلال‌ یکی از آنها موجب زوال سلامت از عضوهای دیگر می‌گردد ، مثلا اگر کبد خوب‌ کار نکند ، ضرر آن به عضوهای دیگر هم می‌رسد .
به واسطه سرنوشت مشترک داشتن افراد اجتماع است که اگر یک نفر بخواهد گناهی مرتکب شود بر دیگران لازم است مانع او گردند . رسول اکرم ( صلی الله علیه و آله و سلم ) تأثیر گناه فرد را بر جامعه ضمن مثلی بیان‌ کرده‌اند که گروهی سوار کشتی بودند و کشتی در دریا حرکت می‌کرد ، یکی از مسافران ، در جایی که نشسته بود مشغول سوراخ کردن کشتی شد ، دیگران به‌ عذر اینکه جایگاه شخص خودش را سوراخ می‌کند متعرض او نشدند و کشتی غرق‌ شد ، ولی اگر دستش را گرفته و مانع کارش می‌شدند هم خود جان به سلامت‌ می‌بردند و هم او را نجات می‌دادند [١] .
در دنیا خشک و تر با هم می‌سوزند و یا با هم از سوختن مصون می‌مانند .
در جامعه که گروهی زندگی مشترک دارند و در آن ، هم بدکار هست و هم‌ نیکوکار ، گاهی بدکاران از ثمره کار نیکوکاران منتفع می‌گردند و گاهی مردم‌ بیگناه از صدمه گناهکاران آسیب می‌بینند .
ولی جهان دیگر چنین نیست ، در آنجا محال است که کسی در عمل دیگری‌ سهیم گردد ، نه کسی از ثمره کار نیکی که خودش در آن سهمی نداشته است‌ بهره‌مند می‌شود و نه کسی از کیفر گناهان دیگران معذب می‌گردد . آخرت خانه‌ جدایی و " فصل " است ، بین خوب و بد جدایی می‌اندازد ، ناپاکان را از پاکان منفصل می‌کند ،

[١] اصول کافی .