نوعی حقوق و اولویت پیدا می‌کنند . مثلا کسی که با کار خود ، محصولی تولید می‌کند ، طبعا نوعی اولویت نسبت به آن محصول پیدا می‌کند و منشأ این‌ اولویت ، کار و فعالیت اوست . همچنین کودکی که از مادر متولد می‌شود ، نسبت به شیر مادر حق و اولویت پیدا می‌کند و منشأ این اولویت ، دستگاه‌ هدفدار خلقت است که آن شیر را برای کودک بوجود آورده است . یکی دیگر خصوصیت ذاتی بشر است که طوری آفریده شده است که در کارهای‌ خود الزاما نوعی اندیشه‌ها که آنها را اندیشه اعتباری می‌نامیم استخدام‌ می‌کند و با استفاده از آن اندیشه‌های اعتباری به عنوان " آلت فعل " به‌ مقاصد طبیعی خود نائل می‌آید . آن اندیشه‌ها یک سلسله اندیشه‌های " انشائی‌ " است که با " باید " ها مشخص می‌شود . از آن جمله این است که برای‌ اینکه افراد جامعه بهتر به سعادت خود برسند " با ید " حقوق و اولویتها رعایت شود . و این است مفهوم عدالت بشری که وجدان هر فرد آن را تأیید می‌کند و نقطه مقابلش را که ظلم نامیده می‌شود محکوم می‌سازد . مولوی در اشعار معروف خود می‌گوید :

عدل چبود ؟ وضع اندر موضعش

ظلم چبود ؟ وضع در ناموضعش

عدل چبود ؟ آب ده اشجار را

ظلم چبود ؟ آب دادن خار را

موضع رخ ، شه نهی ، ویرانی است

موضع شه ؟ پیل هم نادانی است

این معنی از عدل و ظلم ، به حکم اینکه از یک طرف ، بر اساس اصل‌ اولویتها است و از طرف دیگر از یک خصوصیت ذاتی بشر ناشی می‌شود که‌ ناچار است یک سلسله اندیشه‌های اعتباری استخدام نماید و " باید " ها و " نباید " ها بسازد و " حسن و قبح " انتزاع کند ، از مختصات بشری‌ است و در ساحت کبریائی راه ندارد ، زیرا همچنانکه قبلا اشاره شد او مالک علی الاطلاق است و هیچ موجودی نسبت به هیچ چیزی در مقایسه با او اولویت ندارد . او همچنانکه مالک علی اطلاق است " اولی " ی علی الاطلاق‌ است . او در هر چه هرگونه تصرف کند ، در چیزی تصرف کرده که به تمام‌ هستی به او تعلق دارد و ملک طلق او است . از اینرو ظلم به این معنی ، یعنی به معنی تجاوز به اولویت دیگری و تصرف در حق دیگری و پا گذاشتن در حریم دیگری ، درباره او محال است ، و از آن جهت محال است که مورد و مصداق نمی‌تواند پیدا کند .

د . رعایت استحقاقها در افاضه وجود و امتناع نکردن از افاضه و رحمت

به آنچه امکان وجود یا کمال وجود دارد