از بحث گذشته نتیجه جالبی بدست می‌آید و آن اینکه : آنچه در حساب خدا مایه ارزش اعمال است کیفیت است نه کمیت . توجه نکردن به این نکته‌ سبب شده گروهی از مردم در برخی از اعمال فوق العاده با ارزش اولیاء خدا وقتی که حجم اجتماعی آنها را کوچک دیده‌اند افسانه سازی کنند . مثلا درباره انگشتری که امیرالمؤمنین علی ( ع ) در حال رکوع به فقیر دادند و آیه درباره‌اش نازل گشت گفته‌اند ارزش آن معادل خراج سوریه و شامات‌ بوده است ، و برای اینکه مردم باور کنند ، شکل روایت به آن داده‌اند .
به نظر اینان شگفت بوده است که درباره انفاق یک انگشتر حقیر ، آیه‌ای‌ عظیم از قرآن نازل شود ، و چون نتوانسته اند این معنی را باور کنند افسانه سازی کرده بهای مادی آن را بالا برده‌اند ، فکر نکرده‌اند انگشتری که‌ معادل خراج سوریه و شام باشد ، در مدینه فقیر و بیچاره ، زینت بخش دست‌ علی (ع) نخواهد بود . فرضا چنین انگشتری در دست علی (ع) می‌بود او آن را به یک گدا نمی‌داد بلکه با چنان انگشتری مدینه را آباد می‌کرد و همه‌ بینوایان شهر را نجات می‌داد .
عقل افسانه سازان درک نکرده است که عمل بزرگ در نزد خدا حسابی غیر از حسابهای مادی دارد ، گویی ایشان پنداشته اند که گرانقیمت بودن انگشتر چشم خدا را - معاذ الله - خیره کرده و او را وادار به تحسین کرده است که‌ آفرین به علی ، چه کار بزرگی انجام داد ! نمی‌دانم این کوته فکران ، درباره قرصه‌های جوینی که علی ( ع ) و خاندانش انفاق کردند و سوره " هل اتی " در شأن آنان نازل شد چه فکری‌ کرده‌اند ؟ لابد در آنجا هم می‌گویند آرد آن نانها از جو نبوده مثلا براده طلا بوده است ! نه ، چنین نیست . اهمیت عمل علی ( ع ) و خاندانش از جنبه مادی که‌ نظرهای ما را جلب می‌کند نیست ، اهمیت عمل آنان در این است که عملی‌ پاک و صد در صد خالص برای خدا بوده است ، در آن حد از اخلاص که برای‌ ما قابل تصور هم نیست ، اخلاصی که برای ما قابل تصور هم نیست ، اخلاصی که‌ در ملکوت اعلی انعکاس یافته و عکس العمل تمجید و تحسین به وجود

[١] بینة / [٥]