غیر از آنچه که یاد شد آفتهای دیگری نیز برای اعمال وجود دارد . شاید یکی از آن آفتها بی تفاوتی و بی حسی در دفاع از حق و حقیقت است . انسان‌ نه تنها باید در مقابل حقیقت جحود و استنکار نداشته باشد ، بی طرف هم‌ نمی‌تواند باشد ، باید از حق دفاع کند . مردم کوفه می‌دانستند که حق با حسین بن علی ( ع ) است و این معنی را اعتراف هم کرده بودند ولی در حمایت از حق و دفاع از آن کوتاهی کردند ، ثبات قدم نشان ندادند و استقامت نورزیدند . در حقیقت ، حمایت نکردن از حق ، جحود عملی آن است‌ .
حضرت زینب ( سلام الله علیها ) در خطبه معروف خویش برای کوفیان ، آنها را به کوتاهی در حمایت از حق و به ظلم و جنایت بر آن نکوهش می‌کند . فرمود : « یا اهل الکوفة ، یا اهل الختل و الغدر و الخدل ، ا تبکون ؟ الا فلا رقأت العبرش ، و لا هدأت الزفرش ، انما مثلکم کمثل التی نقضت غزلها من‌ بعد قوش انکاثا » [١] .
" ای اهل کوفه ، ای دغلبازان فریبکار بی وفا ، آیا گریه می‌کنید ؟ ! پس اشک شما نخشکد و ناله تان خاموش نگردد . مثل شما همچون آن زن احمق‌ است که پنبه‌هایی را می‌رشت و نخ می‌ساخت ، دوباره آنچه را که رشته بود پنبه می‌کرد و آنچه را که بافته بود باز می‌کرد " .
عجب و به خود بالیدن نیز یکی دیگر از آفات عمل است .
ریای پس از عمل نیز مانند حسادت و عجب و جحود ، تباه سازنده عمل‌ است . در حدیث آمده است : " گاهی شخصی عملی صالح و نورانی انجام می‌دهد و عملش در علیین قرار می‌گیرد ، ولی بعدها در ملا عام عمل خود را بازگو می‌کند و به رخ مردم می‌کشد . این ، سبب می‌شود که عملش تنزل کند . بار دیگر آن را بازگو می‌کند ، تنزل و سقوط دیگری پیدا می‌کند . وقتی بار سوم آن را بازگو کند بکلی نابود می‌گردد و احیانا تبدیل به عمل شر می‌شود " .
امام باقر ( علیه‌السلام ) فرمود : « الابقاء علی العمل اشد من العمل . قال ( الراوی ) : و ما الابقاء علی‌ العمل ؟ قال »

[١] نفس المهموم ، ص . ٣٩٣