ملکوتیشان در آخرت ظاهر می‌شوند . اساسا آخرت وجهه ملکوتی دنیاست .
شرط اینکه یک عمل ، وجهه ملکوتی خوب و " علیینی " پیدا کند این‌ است که با توجه به خدا و برای صعود به ملکوت خدا انجام بگیرد . اگر کسی‌ معتقد به قیامت نباشد و توجه به خدا نداشته باشد ، عمل او وجهه ملکوتی‌ نخواهد داشت و به تعبیر دیگر صعود به علیین نخواهد کرد . وجهه ملکوتی‌ عمل وجهه بالاست و وجهه ملکی آن وجهه پایین است . تا عملی از راه نیت و از راه عقیده و ایمان ، نورانیت و صفا پیدا نکند ، به ملکوت علیا نمی‌رسد ، عملی به ملکوت علیا می‌رسد که روح داشته باشد . روح عمل همان‌ بهره اخروی و ملکوتی آن است .
قرآن کریم چه زیبا می‌فرماید : « الیه یصعد الکلم الطیب و العمل الصالح یرفعه »[١] .
" بسوی او سخن پاک بالا می‌رود و کردار شایسته بالا می‌بردش " .
این آیه به دو گونه قابل تفسیر است و هر دو گونه در کتب تفسیر ذکر شده است : یکی اینکه سخن پاک و اعتقاد پاک را کردار شایسته بالا می‌برد ، دیگر اینکه سخن پاک و اعتقاد پاک ، کردار شایسته را بالا می‌برد و ملکوتی می‌سازد . دو تفسیر - که هر دو صحیح است و مانعی ندارد که هر دو مقصود باشد - مجموعا این اصل را بیان می‌کنند که ایمان در مقبولیت عمل و بالا رفتن عمل بسوی بالا تأثیر دارد و عمل ، در سیراب شدن ایمان و بالا رفتن درجه ایمان . این اصل در معارف اسلامی اصل مسلمی است . استشهاد ما به این آیه بنابر تفسیر دوم است گو اینکه - همچنانکه اشاره کردیم - از نظر ما مانعی ندارد که آیه کریمه در آن واحد ناظر به هر دو معنی باشد .
به هر حال اشتباه است اگر بپنداریم اعمال کسانی که ایمان به خدا و قیامت ندارند ، به سوی خدا صعود می‌نماید و وجهه " علیینی " پیدا می‌کند .
اگر به ما بگویند که فلانکس از جاده شمال تهران خارج شد و در جهت شمال‌ چند روز به سفر خود ادامه داد هرگز توقع نداریم که چنین کسی به قم و اصفهان و شیراز برسد ، اگر کسی چنین احتمالی بدهد به او می‌خندیم و می‌گوییم اگر او می‌خواست به قم و اصفهان و شیراز برود باید از جاده جنوب‌ تهران خارج شود و ادامه دهد .
محال است که کسی به سوی ترکستان برود و به کعبه برسد .

[١] فاطر / . ١٠