علت اینکه در روایات داریم که امام حسین ( ع ) از خلق کثیری شفاعت‌ می‌کند این است که در این جهان ، مکتب امام حسین ( ع ) بیش از هر مکتبی‌ موجب احیاء دین و هدایت مردم شده است .
همانطور که قبلا گفته شد شفاعت امام حسین ( ع ) به این صورت نیست که‌ بر خلاف رضای خدا و اراده او چیزی را از خدا بخواهد . شفاعت او دو نوع‌ است : یک نوع آن همین هدایتهایی است که در این جهان ایجاد کرده است و در جهان دیگر مجسم می‌شود ، و نوع دوم آن را عنقریب بیان می‌کنیم .
امام حسین ( ع ) شفیع کسانی است که از مکتب او هدایت یافته‌اند ، او شفیع کسانی نیست که مکتبش را وسیله گمراهی ساخته‌اند .
از این نکته نباید غفلت ورزید که همانطوری که از قرآن کریم گروهی‌ هدایت یافته‌اند و گروهی گمراه شده‌اند ، از مکتب امام حسین ( علیه‌السلام‌ ) نیز گروهی هدایت شده و گروهی گمراه گشته‌اند و این مربوط به خود مردم‌ است .
خدا درباره مثلهای قرآن می‌فرماید : « یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا و ما یضل به الا الفاسقین »[١] .
" به سبب قرآن ، گروهی را گمراه می‌سازد و گروهی را هدایت می‌کند ، و جز بدکاران را گمراه نمی‌سازد " .
ملای رومی ، تمثیل عالی و زیبایی برای این مطلب آورده است ، می‌گوید :

از خدا می‌خواه تا زین نکته‌ها

در نلغزی و رسی در منتها

ز آنکه از قرآن بسی گمره شدند

زین رسن قومی درون چه شدند

مر رسن را نیست جرمی ای عنود

چون تو را سودای سر بالا نبود

رسن یعنی ریسمان ، طناب . با طناب ، هم می‌شود از چاه بیرون آمد و هم‌ می‌شود به درون چاه رفت ، تا کدام را انتخاب کنیم .
قرآن و مکتب حسینی ریسمانهایی هستند که قدرت دارند بشر را از چاه‌

[١] بقره / . ٢٦