این روایت است : یعقوب بن شعیب گفت : از امام صادق ( علیه‌السلام ) پرسیدم : ²هل لاحد علی ما عمل ثواب علی الله موجب الا المؤمنین ؟ قال : لا » [١].
" آیا جز مؤمنین کسی دیگر هم هست که پاداش دادن به او بر خداوند لازم‌ باشد ؟ امام فرمود : نه " .
مقصود این روایت این است که خداوند تنها به مؤمنین وعده پاداش داده‌ است و به موجب وعده‌ای که داده است البته لزوما به وعده خود وفا می‌کند ، ولی در غیر مورد اهل ایمان خداوند وعده نداده است تا لزوما وفا کند ، و چون وعده نداده است پس با خود او است که پاداش بدهد یا ندهد .
امام با این بیان می‌خواهد بفهماند که غیر اهل ایمان از نظر اینکه خدا پاداش می‌دهد یا نمی‌دهد در حکم مستضعفین و مرجون لامر الله می‌باشند ، باید گفت کار اینها با خداست که پاداش بدهد یا ندهد .
در ذیل همین باب کافی برخی روایات است که ما در آینده تحت عنوان " گناهان مسلمان " از آنها یاد خواهیم کرد .
البته روایات مربوطه منحصر به آنچه ما در اینجا نقل کردیم نیست ، روایات دیگر هم هست . استنباط ما از همه این روایات همین است که‌ گفتیم . اگر کسی جز این استنباط می‌کند و نظر ما را تأیید نمی‌کند ممکن‌ است نظر خود را مستدل بیان کند ، شاید مورد استفاده ما نیز قرار گیرد .

از زاویه دید حکمای اسلام

فلاسفه اسلام ، این مسأله را به شکلی دیگر بیان کرده‌اند اما نتیجه‌ای که‌ گرفته‌اند مالا با آنچه ما از آیات و روایات استنباط کردیم منطبق است .
بوعلی سینا می‌گوید : " مردم همانطوری که از لحاظ سلامت جسم و همچنین از لحاظ زیبایی جسم به‌ سه دسته تقسیم می‌گردند : از لحاظ جسمی یک عده در کمال سلامت جسم و یا در کمال زیبایی اندامند ، و یک

[١] کافی ، ج ٢ ، ص . ٤٦٤