عدل الهی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٠

در " کافی " کتاب الحجة ، برخی روایات نقل می‌کند مبنی بر اینکه : « کل من دان الله عز و جل بعبادش یجهد فیها نفسه و لا امام له من الله‌ فسعیه غیر مقبول » [١] .
" هر که خدا را با عبادتی اطاعت کند و خود را به رنج اندازد اما امامی که خدا برایش معین کرده نداشته باشد عملش مردود است " .
و یا اینکه : « لا یقبل الله اعمال العباد الا بمعرفته » [٢] .
" خدا اعمال بندگان را بدون آنکه امام زمان خودشان را بشناسند نمی‌پذیرد " .
در عین حال در همان کتاب الحجة کافی از امام صادق ( علیه‌السلام ) نقل‌ می‌کند که : « من عرفنا کان مؤمنا ، و من انکرنا کان کافرا ، و من لم یعرفنا و لم‌ ینکرنا کان ضالا حتی رجع الی الهدی الذی افترض الله علیه من طاعتنا ، فان‌ یمت علی ضلالته یفعل الله ما یشاء » [٣] .
" هر که ما را بشناسد مؤمن است و هر که انکار کند کافر است و هر که‌ نه بشناسد و نه انکار کند " راه نایافته " است تا باز گردد به راه‌ هدایت ، اگر به همین حال بمیرد از کسانی است که کارش واگذار به خداست‌ ( مرجون لامر الله " .
محمد بن مسلم می‌گوید : در خدمت امام صادق بودم ، من در طرف چپ آن حضرت نشسته بودم و زرارش در طرف راست آن حضرت نشسته بود . ابوبصیر وارد شد و پرسید : چه می‌گویی‌ درباره کسی که در خدا شک کند ؟ امام فرمود : - کافر است .
- چه می‌گویی درباره کسی که در رسول خدا شک کند ؟ - کافر است .