در اینجا نکته‌ای هست : جهان دنیا ، جهان طبیعت و ماده است ، جهان‌ علل و اسباب است ، علل و اسباب دنیوی با هم در تزاحم و جنگند ، در این‌ دنیا " قسر " هم وجود دارد ، لهذا کسی که هدفش دنیا باشد ، تضمینی‌ ندارد که صد در صد به مقصود برسد . تعبیری که قرآن کریم برای تفهیم این‌ نکته انتخاب فرموده این است : " هر قدر بخواهیم ، به هر کس بخواهیم می‌دهیم " .
ولی آنکس که در نظام روحی خودش هدف عالی تری دارد و دل به هدفهای‌ کوچک نقد نداده است و به سوی هدف الهی گام برمی‌دارد و با ایمان جلو می‌رود ، البته وی به هدف خواهد رسید زیرا خداوند ارجگزار است ، کار نیکی را که تقدیم او گردد می‌پذیرد و مزد می‌دهد .
در اینجا سعی و کوشش هم شرط شده است زیرا محال است که کسی بی‌گام‌ برداشتن ، راهپیمایی کند و به هدف برسد .
سپس در آیه بعد می‌فرماید : « کلا نمد هؤلاء و هؤلاء من عطاء ربک ، و ما کان عطاء ربک محظورا »[١].
" ما همه را ، هم این گروه را و هم آن گروه را ، از فیض پروردگارت‌ مدد می‌کنیم ، فیض پروردگار تو از کسی دریغ نشده است " .
یعنی ما فیاض علی الاطلاقیم و جهان را مستعد فعالیت ساخته‌ایم ، هر کسی‌ هر تخمی که بپاشد آن را به ثمر می‌رسانیم ، هر کس که به سوی هدفی رهسپار است او را به هدفش می‌رسانیم .
حکمای الهی می‌گویند : واجب الوجود بالذات واجب من جمیع الجهات و الحیثیات است ، لهذا واجب الفیاضیه است ، از این رو هر کس طالب هر چه باشد ، خدا او را مدد می‌کند . چنین نیست که اگر کسی طالب دنیا باشد خدا بفرماید تو گمراه هستی و بر خلاف ارشاد و هدایت ما عمل کرده‌ای پس‌ ما تو را تأیید نمی‌کنیم . نه ، چنین نیست ، دنیا طلب هم در دنیا طلبی‌ خویش در حدودی که این سرای اسباب و علل و تمانع و تزاحم امکان می‌دهد مورد تأیید و حمایت الهی است و از بذل و بخشش بیدریغ او بهره‌مند می‌گردد .
به عبارت دیگر : جهان ، سرزمین مستعد و مناسبی است برای کاشتن و روییدن و رشد کردن و درو کردن ، بستگی دارد به اینکه انسان چه بذری برای‌ رشد و پرورش

[١] اسراء / . ٢٠