بالا نمی‌رود تا عملش آنجهانی گردد و جنبه ملکوتی بیابد و صورتی پیدا کند که در آن جهان مایه بهجت و لذت و سرور و سعادت او گردد . مقبولیت عمل‌ نزد پروردگار جز این نیست که عمل اینچنین باشد .
یک تفاوت اصیل در میان قوانین الهی و قوانین بشری همین است که‌ قوانین الهی دو بعدی است و قوانین بشری یک بعدی . قوانین بشری به نظام‌ روحی و تکامل معنوی فرد کاری ندارد . وقتی که یک دولت برای مصالح کشور ، اقدام به وضع مالیات می‌کند ، هدفش فقط بدست آوردن پول و تأمین‌ هزینه کشور است . دولت نظری ندارد که پرداخت کننده مالیات چه نیتی‌ دارد ؟ آیا با طیب خاطر و رضایت و از روی علاقمندی به دولت یا کشور مالیات می‌دهد یا از روی ترس ؟ هدف دولت تنها پول گرفتن است ، حتی‌ اگر پرداخت کننده در دلش فحش هم بدهد باز هم منظور دولت عملی شده‌ است .
همچنین وقتی که برای دفاع از کشور ، سربازانی را به زیر پرچم احضار می‌کند به نیت سربازان کاری ندارد ، او می‌خواهد سرباز در میدان جنگ با دشمن نبرد کند ، برای دولت تفاوتی ندارد که سرباز با رضا و میل بجنگد یا از روی ترس از مسلسلی که پشت سرش قرار دارد ، نبردش خودنمایی باشد ، به انگیزه حماسه‌ها و تعصبهای احمقانه باشد ، یا از برای دفاع از حق و حقیقت ؟ ولی در قوانین الهی چنین نیست ، در این قوانین ، مالیات و سربازی‌ بطور مطلق خواسته نشده است ، بلکه توأم با نیت خالص و قصد قربت‌ خواسته شده است . اسلام عمل با روح می‌خواهد نه عمل بی روح . لهذا اگر مسلمانی زکات خود را بدهد ولی شائبه ریا در آن باشد پذیرفته نیست ، اگر به جهاد برود ولی برای خودنمایی باشد قبول نیست . قانون الهی می‌گوید سرباز اجباری به درد من نمی‌خورد ، من سربازی می‌خواهم که روحا سرباز باشد ، سربازی می‌خواهم که ندای : " « ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة »" [١] را پذیرفته باشد و صمیمانه به آن لبیک‌ بگوید .
از رسول اکرم ( صلی الله علیه و آله ) در روایت متواتر میان شیعه و سنی رسیده است که :

[١] توبه / ١١١ : " خدا از مؤمنین ، جانها و مالهایشان را خریداری‌ فرموده است و از برای ایشان در ازاء آن بهشت است " .