« ان الذین آمنوا و الذین هادوا و الصابئون و النصاری من آمن بالله و الیوم الاخر و عمل صالحا فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون »[١] .
" آنان که ایمان آورده‌اند ( یعنی مسلمانها ) و یهودیان و صابئین و نصرانیها ، همه کسانی که ایمان به خدا و روز رستاخیز داشته باشند و کار شایسته بجا آورند ، بی خوف و واهمه خواهند بود و غمگین نیز نمی‌گردند " .
در این آیه ، برای رستگاری و ایمنی از عذاب خدا سه شرط ذکر شده است : ایمان به خدا ، ایمان به روز رستاخیز ، و عمل نیک ، قید دیگری نشده است‌ .
برخی از روشنفکران مابها پا فراتر نهاده و گفته‌اند که هدف انبیاء دعوت به عدالت و نیکوکاری است و بنابر قانون " خذ الغایات و اترک‌ المبادی " ( هدف را بگیر و مقدمات را رها کن ) باید بگوییم که عدالت‌ و نیکوکاری حتی از مردمان کافر به خدا و قیامت هم مقبول است . بنابراین‌ کسانی که منکر خدا و قیامتند ولی خدمات بزرگ فرهنگی ، بهداشتی ، اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی به بشریت تقدیم می‌دارند دارای اجر بزرگی‌ خواهند بود .
البته اینها به آیاتی از قبیل " « انا لا نضیع اجرش من احسن عملا »" و یا " « فمن یعمل مثقال ذرش خیرا یره » " می‌توانند استدلال کنند اما آیاتی از قبیل آیه فوق خلاف مدعای آنها را بیان می‌کند .
اکنون دلائل گروه دیگر را ملاحظه کنیم :

سختگیرها

در قبال روشنفکران گشاد باز که مدعیند عمل خیر از هر کس در هر وضع و حالی که باشد مقبول درگاه خداست مقدسان سختگیر قرار گرفته‌اند و اینها درست در نقطه مقابل آنها موضعگیری کرده‌اند . اینها می‌گویند : محال است‌ که عملی از غیرمسلمان پذیرفته باشد . اعمال کافران و همچنین مسلمانان غیر شیعه یک پول هم ارزش ندارد . کافر و مسلمان غیر شیعه ، خودش مردود و مطرود است پس عملش به طریق اولی مردود است . این گروه نیز دو دلیل‌ می‌آورند : عقلی و نقلی .

[١] مائده / . ٦٩