هگل فیلسوف معروف آلمانی که قبلا نیز قسمتی از سخنش را نقل کردیم نظر خاصی درباره اضداد دارد که به " دیالکتیک هگل " معروف است و بطور افراط مورد استناد متفلسفان است . وی می‌گوید : " هر حالی از فکر و یا از اشیاء و هر تصور و وضعی در عالم ، به شدت‌ به سوی ضد خود کشیده می‌شود ، بعد با آن متحد شده یک کل برتر و معقدتر تشکیل می‌دهد . . . هر وضع و اثری مستلزم یک نقیض و ضدی است که تطور باید آن دو را آشتی داده به وحدت مبدل سازد " [١] .
امیرالمؤمنین علی علیه السلام در مواردی متعدد از خطبه‌های خویش به‌ قانون تضاد اشاره فرموده است . در خطبه ١٨٤ می‌فرماید : " « بتشعیره المشاعر عرف ان لا مشعر له و بمضادته بین الاشیاء عرف ان‌ لا ضد له ، و بمقارنته بین الاشیاء عرف ان لا قرین له . ضاد النور بالظلمة ، و الوضوح بالبهمة ، و الجمود بالبلل ، و الحرور بالصرد ، مؤلف بین‌ متعادیاتها ، مقارن بین متبایناتها ، مقرب بین متباعداتها ، مفرق بین‌ متدانیاتها » " .
در اینجا این امام بزرگوار درباره معرفت خدا ، از این اصل که " او مانند هیچ چیز دیگر نیست " استفاده کرده و مقایسه‌ای منفی بین خدا و جهان بعمل آورده است .
ترجمه و معنی جمله‌ها این است : " از اینکه خدا جهازهای حس و شعور را پدید آورده است می‌توان فهمید که او خود ، عضوها و جهازهایی اینچنین ندارد . به عبارت دیگر : اینکه‌ برای شعور و ادراک مخلوقات ، محل و آلت قرار داده دلیل است که شعور و ادراک خود او به وسیله آلت و محل نیست . از تضادی که بین موجودات‌ برقرار کرده است دانسته می‌شود که برای او ضدی نمی‌باشد . از مقارنه ای که‌ بین ایشان ایجاد کرده است شناخته می‌شود که وی قرینی ندارد . میان نور و ظلمت ، وضوح و ابهام ، خشکی و نم ، گرما و سرما تضاد برقرار ساخته است‌ . بین طبیعتهای دشمن و متضاد ، الفت انداخته و بیگانه‌ها را به هم پیوند کرده است ، دورها را با یکدیگر نزدیک ، و نزدیکها را از یکدیگر دور ساخته است " .

[١] " تاریخ فلسفه " ویل دورانت ، ترجمه دکتر زریاب خویی ، ص ٢٤٩ .