عدل الهی - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٧

گرچه دردانه به هارون کوفتند

نور چشم و دل شد و رفع گزند

گندمی را زیر خاک انداختند

پس زخاکش خوشه‌ها برساختند

بار دیگر کوفتندش ز آسیا

قیمتش افزون و نان شد جان فزا

باز نان را زیر دندان کوفتند

گشت عقل و جان و فهم سودمند

باز آن جان چونکه محو عشق گشت

یعجب الزراع آمد بعد کشت

در جای دیگر برای تفهیم این حقیقت ، حالت حیوانی را نقل می‌کند که هر چه او را چوب می‌زنند فر به می‌گردد :

هست حیوانی که نامش اسغر است

کو به زخم چوب ، زفت و لمتر است

تا که چوبش می‌زنی به می‌شود

او ز زخم چوب فربه می‌شود

نفس مؤمن اسغری آمد یقین

کوبه زخم رنج زفت است و سمین

زین سبب بر انبیا رنج و شکست

از همه خلق جهان افزونتر است

تا زجانها جانشان شد زفت تر

که ندیدند آن بلا قومی دگر

سپس تأثیر بلا را در پاکیزه کردن روح ، تشبیه می‌کند به داروهایی که‌ هنگام دباغی برای پاکیزه کردن پوست بکار می‌رود :

پوست از دارو بلاکش می‌شود

چون ادیم طائفی خوش می‌شود

ورنه تلخ و تیز مالیدی در او

گنده گشتی ناخوش و نا پاک بو

آدمی را نیز چون آن پوست دان

از رطوبتها شده زشت و گران

تلخ و تیز و مالش بسیار ده

تا شود پاک و لطیف و بافره

ور نمی‌تانی رضا ده ای عیار

که خدا رنجت دهد بی اختیار

که بلای دوست تطهیر شماست

علم او بالای تدبیر شماست

علی بن الجهم از شعرای عهد متوکل عباسی است ، شاعری توانا است ، این‌ شاعر به زندان افتاد و در فوائد زندان و پرورش دهندگی آن و افتخار آمیز بودن آن برای احرار و آزادگان ، و بالاخره درباره اینکه زندان رفتن نشانه‌ چه فضیلتی و بوجود آورنده چه فضائلی است اشعاری بسیار عالی دارد و مسعودی در " مروج الذهب " نقل کرده است و ما برای اهل ادب نقل‌ می‌کنیم :