دانشمندان تحت عنوان " اصالت فرد یا اجتماع " بحثی دارند که آیا فرد ، اصل است یا جامعه ؟ گاهی از جنبه فلسفی بحث می‌شود و منظور این‌ است که آیا فرد ، امر حقیقی است و جامعه امر اعتباری و انتزاعی ؟ یا بر عکس ، جامعه امر حقیقی است و فرد ، امر اعتباری و انتزاعی ؟ البته در اینجا بالخصوص شق سوم هم قابل فرض است و آن اینکه هر دو اصیل و حقیقی‌ باشند و به نظر ما این شق ، تنها شق صحیح است ، و گاهی از جنبه حقوقی و " فلسفه قانون " بحث می‌شود و منظور این است که آیا هدف قانون باید " سعادت فرد " باشد یا " قدرت اجتماع " ؟ طرفداران اصالت فرد می‌گویند قانونگزار باید تا جایی که ممکن است آسایش و رفاه و تنعم و آزادی افراد را در نظر بگیرد ، خوشبختی فرد در درجه اول اهمیت قرار دارد ، نباید به بهانه مصالح جامعه ، خوشی و سعادت افراد را سلب کرد مگر در جایی که خطر اضمحلال و متلاشی شدن اجتماع در میان باشد ، تنها در چنین‌ موردی است که مصلحت اجتماع را باید بر مصلحت فرد مقدم داشت ، زیرا اگر اجتماع متلاشی شود فرد هم قهرا از بین می‌رود ، و در حقیقت اینجا نیز حال فرد و مصلحت او رعایت شده است . اما طرفداران اصالت اجتماع‌ می‌گویند : آنچه در درجه اول اهمیت قرار دارد نیرومندی و سربلندی جامعه‌ است ، قانونگزاران و سیاستمداران باید نیرومندی و سربلندی و عزت اجتماع‌ را وجهه همت خویش سازند . افتخارات فرد ، آسایش و خوشی فرد ، سعادت‌ و نیکبختی فرد ، آزادی فرد و هر چه که مربوط به فرد است باید فدای جامعه‌ گردد ، جامعه باید سربلند گردد ولو آن که همه افراد آن در رنج و بدبختی‌ بسر برند . برای مقایسه این دو سیستم فکری ، بودجه دولتی کشور را در نظر می‌گیریم . اگر زمامداران کشور ، اصالت فردی فکر کنند سعی خواهند کرد که بودجه کشور خود را به برنامه‌هایی اختصاص دهند که عهده دار آسایش افراد ملت و بهبود اقتصاد عموم مردم کشور گردد ولو آنکه آهنگ پیشرفت جامعه کند گردد ، ولی اگر اصالت اجتماعی بیندیشند ، به احتیاجات افراد توجه نکرده ، سعی می‌کنند برنامه‌هایی طرح کنند که هر چه بیشتر زمینه پیشرفت اجتماع را درآینده و موجبات سربلندی اجتماع را در میان سایر اجتماعها تأمین کند . برنامه‌های پرواز در فضا که کشورهای مقتدر جهان دارند ناشی از این طرز تفکر است . چنانکه می‌دانیم این برنامه‌ها بر برنامه‌های بهداشتی ، آموزش‌ عمومی و تربیتی تقدم یافته است . برای طراحان این برنامه‌ها مهم نیست که‌