[١] و از طرف دیگر وجود حقیقی هر چیز که به آن خلق و ایجاد تعلق می‌گیرد و وجود واقعی است ، وجود آن چیز برای خود است نه وجود آن برای اشیاء دیگر . وجود هر چیز برای شی‌ء یا اشیاء دیگر ، وجود اعتباری و غیر حقیقی است و جعل و خلق و ایجاد به آن تعلق نمی‌گیرد .
به بیان دیگر : هر چیزی یک وجود فی نفسه دارد و یک وجود لغیره ، و به‌ عبارت صحیح تر : وجود هر چیزی دو اعتبار دارد : اعتبار فی نفسه و لنفسه‌ و اعتبار لغیره . اشیاء از آن نظر که خودشان برای خودشان وجود دارند حقیقی هستند و از این نظر بد نیستند . هر چیزی خودش برای خودش خوب‌ است ، اگر بد است برای چیز دیگر است . آیا می‌توان گفت عقرب خودش‌ برای خودش بد است ؟ گرگ خود برای خود بد است ؟ نه ، شک نیست که‌ وجود عقرب و گرگ برای خود آنها خوب است ، آنها از برای خود همانطور هستند که ما برای خود هستیم . پس بد بودن یک شی‌ء در هستی فی نفسه آن‌ نیست ، در وجود بالاضافه آن است . از طرف دیگر شکی نیست که آنچه حقیقی‌ و واقعی است وجود فی نفسه هر چیز است ، وجودات بالاضافه ، اموری نسبی و اعتباری اند ، و چون نسبی و اعتباری اند واقعی نیستند ، یعنی واقعا در نظام وجود قرار نگرفته‌اند و هستی واقعی ندارند تا از این جهت بحث شود که چرا این وجود یعنی وجود نسبی به آنها داده شده است . به عبارت دیگر هر چیز دو بار موجود نشده و

[١] مولوی در این بیت دو مطلب را با یکدیگر مخلوط کرده است . یک‌ مطلب این است که بدی ( البته بدیهای نوع دوم ) در وجود نسبی و قیاسی‌ اشیاء است نه در وجود واقعی و فی نفسه اشیاء ، یعنی هر چیزی خودش برای‌ خودش خوب است ، اگر بد است برای چیز دیگر بد است ، چنانکه زهر مار برای مار خوب است و برای دیگران بد است . در اینجا باید گفت بد بودن‌ زهر مار در وجود لغیره است نه در وجود لنفسه . مطلب دیگر این است که چیزی که وجود او نسبت به همه چیز خیر است آن‌ چیز را " خیر مطلق " گویند مانند واجب الوجود ، و اگر چیزی فرض شود که نسبت به همه چیز بد باشد آن چیز را " شر مطلق " و " بد مطلق " باید نامید . خیر و شر نسبی در مقابل مطلق ، بدین معنی است که یک چیز نسبت به بعضی از چیزها - نه نسبت به همه چیز - خیر یا شر باشد ، مانند اکثر اشیاء جهان . مطلبی که مولوی در این دو بیت آورده مخلوطی است از دو مطلب . بیت اول ، مطلب اول را به یاد می‌آورد و بیت دوم مطلب دوم‌ را .