نظری به نظام اقتصادی اسلام - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥

غیر تولیدی و کارهای انحرافی در آن صرف بکند [١] ، و بالاخره فعالیت‌ مفید و سالم راه درآمد نباشد ، و نیز بدا به حال اجتماعی که هر چند راه‌ درآمد غیر مشروع را بسته است اما راه درآمد مشروع را از نظر شخصی نیز باز نگذاشته و تز " کار به قدر استعداد و خرج به قدر احتیاج " را پیش‌ کشیده است . جل الاسلام که هم طرفدار مالکیت اختصاصی است و هم تربیت‌ ایمانی دارد و راه درآمد غیرمشروع را بسته است .
ما هیچ احتیاجی نداریم به تزی که از آن سوی دیوار آهنین یا از ماوراء بحار برای ما بیاورند ، تز اسلام کافی است . ما باید به طور قطع بدانیم‌ که از راه مشروع صد پارچه ملک درست نمی‌شود . در حدیث است که : " ده‌ هزار درهم از راه مشروع جمع نمی‌شود " [٢] . البته این نسبت به زندگی‌ آن روز است ، مقصود این است که همیشه درآمد مشروع حد معینی دارد و بالاتر از آن از راه مشروع به دست نمی‌آید ، نه این که اگر به دست آمد باید از او گرفت ، غلط ترین تزها تحدید مالکیت است ، ما سر جوال را ول‌ کرده ایم واصل " من أین لک هذا " را فراموش کرده‌ایم و از راه تحدید و اشتراک می‌خواهیم وارد شویم . تز " من این لک هذا " که تز عمر است از تز تحدید مالکیت یا اشتراک بسیار ارجمندتر است [٣] .
خلاصه و کلاسه مطلب اینکه : اسلام طرفدار تقویت بنیه اقتصادی است اما نه به عنوان اینکه اقتصاد خود هدف است ، یا تنها