سوسیالیزم کافی نیست . تجربه نشان داده است که مالکیت ابزار تولید ممکن است اشتراکی باشد بدون آن که جامعه سوسیالیستی شود . مفهوم ، مالکیت اجتماعی به نظر ما ارجحیت دارد . برای آن که مالکیت ، اشتراکی‌ باشد ، کافی است که ابزار تولید به هیئت اجتماع تعلق داشته باشد ، و برای آن که مالکیت ، اجتماعی گردد ، نه فقط باید ابزار تولید متعلق به‌ هیئت اجتماع باشد ، بلکه باید در خدمت اجتماع به کار افتد . به عبارت‌ دیگر ابزار تولید ، یا به تعبیری که در ما نیفست آمده است " کار متراکم " نباید جز وسیله‌ای برای بسط و استغنا و تقویت اعمال حیاتی‌ زحمتکشان باشد . باری ، تعلق داشتن به هیئت اجتماع الزاما بدان معنی‌ نیست که مورد مالکیت ، در خدمت جامعه به کار افتد . این امر را ما در روسیه مشاهده می‌کنیم که در آنجا مالکیت اشتراکی روسی در خدمت جامعه‌ نیست ، بلکه در خدمت قدرت ملی است . اینچنین وضعیتی در تمام کشورهایی‌ که در آنها مالکیت دولتی اشتراکی جانشین مالکیت فردی شده ، به چشم‌ می‌خورد . مالکیت اشتراکی ابزار تولید که سوسیالیستهای قرن نوزدهم با شدت خواستار آن بودند ، امروز یا به مرحله عمل درآمده و یا در شرف‌ انجام شدن است ، لکن مالکیت اشتراکی ابزار تولید بجای آن که به خدمت‌ جامعه درآید ، مورد استفاده قدرت ملی قرار گرفته ، و بدین جهت استثمار انسانها برقرار مانده است " . این جمله‌ها انسان را به یاد گفته سعید رمضان می‌اندازد که می‌گوید : " سوسیالیزم نتوانسته در شوروی خوشبختی ایجاد کند ، هر چند قدرت ایجاد کرده است " . اگر مقصود ژرژ بورژن و پیر ریمبر ، نویسندگان کتاب