جنجال و شانتاژ است ، به اساس کار که تعلیم و تربیت صحیح و مبارزه با دزدی و رشوه و مظالم و تقویت دادگستری و مجازات است کاری ندارند و با جار و جنجال می‌خواهند کار کنند ، چون خودشان و آن سیاستهای استعماری‌ می‌دانند که اگر کارها از ریشه اصلاح شود همه مفاسد از بین می‌رود ، و آنها بستگی دارند با آن مفاسد و خواهند مفاسد از بین برود .

مسئله اضطرار

ممکن است کسی ادعا کند که در فقه اسلامی به عامل زور و اجبار کم و بیش‌ توجه شده است و تا اندازه‌ای جلوی اجحافاتی که به این صورت انجام می‌گیرد گرفته شده است اما به عامل اضطرار توجه نشده است بلکه هر عملی را که به‌ وسیله اضطرار صورت بگیرد تجویز می‌کند و حتی آن را منتی بر شخص مضطرا قرار می‌دهد ( رفع ما اضطر الیه ) در صورتی که همین عامل اضطرار است که‌ موجب استثمارهای بزرگ می‌شود ، وقتی قدرت اقتصادی در اختیار افراد معدودی بود آنچنان بر طبقه کارگر زندگی تنگ می‌شود که همیشه اضطرارا کار خود را به قیمتی نازل می‌فروشد ، یعنی همیشه مورد استثمار طبقه کارفرما قرار می‌گیرد . فیلیسین شاله در جزوه " سرمایه داری و سوسیالیسم " صفحه‌ ٣٥ می‌گوید : " منحصر شدن دارائیها به اشخاص معدودی در به کار واداشتن کارگران‌ آزاد همان تأثیر را داشته است که شلاق در غلام . رنجبر که چیزی ندارد مجبور است فورا مشغول کار شود والا از