برای استثمار نیروی کار مزدور به کار روند . یک چکش را اگر در دست‌ کارگری باشد که از محصول کار خود زندگی می‌کند نمی‌توان سرمایه نامید ، در صورتی که همین چکش در یک کارخانه که در آنجا ارزش اضافی ایجاد می‌گردد جزء سرمایه محسوب می‌شود " . تعبیر بالا که ابزار تولید هنگامی نام سرمایه دارد که برای استثمار نیروی کار مزدور به کار رود ، مصادره به مطلوب در تعریف است . در ص ٥٩ تحت عنوان " سرمایه ثابت و سرمایه متغیر " می‌گوید : " در بخش پیش شرح دادیم که افزار تولید و نیروی کار را مجموعا " سرمایه " می‌نامند . در این بخش تفاوت اساسی که بین افزار تولید از طرفی ، و نیروی کار از طرف دیگر وجود دارد شرح می‌دهیم : اول ، افزار تولید مثلا یک ماشین را در نظر می‌گیریم . همه می‌دانیم که یک ماشین‌ می‌تواند مدت زیادی دوام کند و در تولید کالاهای مختلف شرکت کند . البته‌ در این مدت ، ماشین رفته رفته در اثر استعمال کهنه و فرسوده می‌شود . . . حالا فرض کنیم یک ماشین ده هزار ریال خرید شده و این ماشین مدت ده سال‌ دوام و کار می‌کند ، پس در هر سال به اندازه یک دهم از بهای اصلی آن کم‌ می‌شود و به بهای کالایی که در هر سال به کمک این ماشین تولید می‌شود و به‌ بهای کالایی که در هر سال به کمک این ماشین تولید می‌شود منتقل می‌گردد . این انتقال بهای ماشین به بهای کالا را " استهلاک سرمایه " می‌نامند . . . این استهلاک درباره یک قسمت دیگر از سرمایه که شامل مواد اولیه و مواد کمکی است صحیح نمی باشد ، زیرا این مواد فقط یک بار در جریان‌ تولید دخالت