در صفحه ١٥ می‌گوید : " برتراند راسل ، سوسیالیزم را این طور تعریف می‌کند : " سوسیالیزم‌ به معنی ، مالکیت مشترک زمین و سرمایه ، تحت یک شکل دموکراتیک‌ حکومت است و مستلزم آن است که تولید به منظور استفاده ، و نه به منظور سودجویی هدایت شود . به علاوه ، تقسیم تولیدات بایستی به طور تساوی‌ انجام گیرد و در صورتی که این امر ممکن نباشد ، باید طوری باشد که لااقل‌ بتوان این عدم تساوی در توزیع را با تأمین منافع عمومی توجیه نمود " . . ٣ در صفحه ٨ ( مقدمه ) " سوسیالیسم " می‌نویسد : " اگر سوسیالیسم را به عنوان عکس العملی در برابر بیدادگری اجتماعی ، مورد نظر قرار دهیم [١] ، می‌توان گفت از قدیم‌ترین ایام وجود داشته‌ است و تحت عناوین گوناگونی ، نشانه‌هایی از آن در ادوار قدیم دیده می‌شود ، و چنانچه سوسیالیسم یک شکل تاریخی مشخص جامعه تلقی گردد ، سرچشمه آن‌ در جامعه کاپیتالیستی خواهد بود و در این صورت باید گفت نظریه‌ سوسیالیسم ، در قرن نوزدهم پا به عرضه وجود گذاشته است " .
از این جمله‌ها این طور فهمیده می‌شود که یک اصل اولا برای اینها مسلم‌ است و آن ، تفسیر مادی تاریخ است ، والا اگر برای فکر اصالتی قائل بشویم‌ ، چه مانعی دارد که طرح سوسیالیسم در آغاز

[١] اگر مقصود از این عکس العمل ، صرفا فریاد یک مظلوم است ، مثل‌ فریاد گوسفند در چنگال گرگ ، آن ، سوسیالیزم نیست ، دعوت به نجات‌ است ، و اگر مقصود ، فریاد وجدان عدالتخواه است ، آن ، فلسفه دیگر دارد که می‌تواند مبنای سوسیالیزم واقع شود .