نظر اسلام دور افکندنی نیست بلکه دور افکندنش ( اسراف ، تبذیر ، تضییع‌ مال ) حرام قطعی است . اشتباه از آنجا ناشی شده که اسلام با هدف قرار دادن ثروت ، با این که انسان فدای ثروت شود مخالف است و سخت مبارزه‌ کرده است ، به عبارت دیگر پول پرستی را و اینکه انسان برده پول باشد ، به عبارت دیگر اینکه انسان پول را به خاطر خود پول و برای ذخیره کردن و اندوختن بخواهد که " « الذین یکنزون الذهب و الفضه و لا ینفقونها فی‌ سبیل الله فبشرهم بعذاب الیم ». . . " [١] که نام این حالت حرص و آز است ، و یا پول را فقط برای پرکردن شکم و برای عیاشی و بیکاری و ولگردی بخواهد که نام آن شهوترانی است ، [ اینها را محکوم کرده است ] .
در این حالت پول خواستن توام است با دنائت و پستی و محو شخصیت انسانی‌ در پول و فقدان هرگونه شخصیت انسانی و شرافت معنوی . نقطه مقابل ، این‌ است که انسان پول را به عنوان یک وسیله برای فعالیت و عمل و تسهیل و تولید بخواهد . در این صورت پول تابع آن هدف کلی است که انسان پول را برای آن هدف می‌خواهد .
حدیثی است از رسول اکرم : « نعم المال الصالح للرجل الصالح » . مولوی‌ مضمون این حدیث را به نظم آورده می‌گوید :

مال را گر بهر دین باشی حمول

نعم مال صالح خواندش رسول

آب در کشتی هلاک کشتی است

ور بود در زیر کشتی پشتی است

تشبیه ثروت و انسان به دریا و کشتی از آن نظر که در یک

[١] توبه / . ٣٤