اما قسمت اول : هر چند سوسیالیستها مدعی هستند که اضافه ارزش به‌ واسطه خرید و فروش نیروی کارگر ، از مشخصات سرمایه‌داری جدید است ، چنان که قبلا گذشت ، ولی به عقیده ما در قدیم نیز وجود داشته است .
کارخانه‌های قالیبافی و پارچه‌بافی و دستگاههای زرگری و قلم‌زنی و حتی‌ خیاطیهای و سیع و کفاشیهای وسیع و غیره ، همه اینها یک عده کارگر می‌گیرند و می‌گرفته‌اند و مزد معین به آنها می‌داده‌اند و با کار آنها تجارت‌ و معامله می‌کرده‌اند ، چیزی که هست ، همین معنی در عصر جدید و عصر ماشین‌ ، توسعه پیدا کرده است . صرف توسعه و تغییر کمی ، ماهیت شی‌ء را عوض‌ نمی‌کند مادامی که منجر به تغییر کیفی نشود .

&gt مثل و فروش آنها هم نیست ، بلکه برای استفاده مادی از محصول کار آن‌ ماشین است ، و بالاخره برای تجارت با محصول زحمت دیگری است . بلی ، کسی که کارخانه ساختن آن ماشین را دایر می‌کند ، عینا نظیر کسی است که‌ کتاب دیگری را چاپ می‌کند و دنیا از آن نظر تا حدی مالکیت و امتیاز قائل است . و اما کسی که یک ماشین تولید کننده می‌خرد ، مانند کسی است‌ که یک کتاب می‌خرد ، با این تفاوت که کتاب مولد نیست ولی ماشین مولد است و کار ایجاد می‌کند و خود به خود مبدأ ثروت است و مشابه طبیعت‌ است ، قدرت ایجاد ارزش او آن قدر با کاری که صرف آن شده است تفاوت‌ دارد که شبیه طبیعت است . در اجتماع چیزی به وجود آمده است که مثل‌ طبیعت قادر است با کار کم که صرف آن می‌شود ، و احیانا بدون کار ، ایجاد ارزش کند . علیهذا مخترع ماشین ، تنها محصول کار نمی‌فروشد ، او خالق چیزی است که آن چیز خالق کار است و خالق ارزش است ، و به دست‌ او چنین چیزی جاری شده است ، لهذا نمی‌تواند آن چیز مملوک شخصی باشد و مبادله شود ، در عین این که به مخترع باید پاداش داده شود . می‌توان گفت‌ حق التألیف نیز پاداش است نه مال که مثل مالهای دیگر مبادله شود .