برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦٩ - نماز شب يك عبادت بزرگ روحانى

از بهانه جوئيهاى لجوجانه مشركان اشاره مى‌كند كه در شش قسمت بيان شده است:

١- نخست مى‌گويد: «و آنها گفتند: ما هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم مگر اين كه از اين سرزمين چشمه پرآبى براى ما خارج كنى»! (وَ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكَ حَتَّى تَفْجُرَ لَنا مِنَ الْأَرْضِ يَنْبُوعاً).

(آيه ٩١)- دوم: «يا اين كه باغى از درختان خرما و انگور در اختيار تو باشد كه جويبارها و نهرها در لابلاى درختانش به جريان اندازى»! (أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخِيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ الْأَنْهارَ خِلالَها تَفْجِيراً).

(آيه ٩٢)- سوم: «يا آسمان را چنان كه مى‌پندارى قطعه قطعه بر سر ما فرود آرى» (أَوْ تُسْقِطَ السَّماءَ كَما زَعَمْتَ عَلَيْنا كِسَفاً).

٤- «يا خداوند و فرشتگان را در برابر ما رو در رو بياورى» (أَوْ تَأْتِيَ بِاللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ قَبِيلًا).

(آيه ٩٣)- پنجم: «يا براى تو خانه‌اى پرنقش و نگار از طلا باشد» (أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِنْ زُخْرُفٍ).

٦- «يا به آسمان بالا روى! حتى اگر به آسمان روى ايمان نمى‌آوريم مگر آن كه نامه‌اى بر ما فرود آورى كه آن را بخوانيم» (أَوْ تَرْقى‌ فِي السَّماءِ وَ لَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّى تُنَزِّلَ عَلَيْنا كِتاباً نَقْرَؤُهُ).

در پايان اين آيات مى‌خوانيم كه خداوند به پيامبرش دستور مى‌دهد كه در برابر اين پيشنهادهاى ضد و نقيض و بى‌پايه و گاهى مضحك «بگو: منزه است پروردگارم» از اين سخنان بى‌معنى‌ (قُلْ سُبْحانَ رَبِّي).

«مگر من جز انسانى فرستاده خدا هستم» (هَلْ كُنْتُ إِلَّا بَشَراً رَسُولًا).

و وظيفه پيامبر ارائه معجزه است به مقدارى كه صدق دعوت او ثابت شود و بيش از اين چيزى بر او نيست.

(آيه ٩٤)- بهانه همگونى! در آيات گذشته سخن از بهانه جويى مشركان در زمينه نبوت پيامبر اسلام بود، و در اينجا به بهانه همگونى اشاره كرده، مى‌گويد: «تنها چيزى كه مانع شد مردم بعد از آمدن هدايت ايمان بياورند اين بود كه مى‌گفتند: آيا