برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩٠ - نقش اسلام در احياى ارزش مقام زن

و شايد به همين دليل در پايان آيه اضافه مى‌كند: «و اكثر آنها كافرند» (وَ أَكْثَرُهُمُ الْكافِرُونَ).

(آيه ٨٤)- آنجا كه تمام درها به روى بدكاران بسته مى‌شود! در تعقيب آيات گذشته كه واكنش نادرست منكران حق را در برابر نعمتهاى گوناگون پروردگار بيان مى‌كرد، در اينجا به گوشه‌اى از مجازاتهاى دردناك آنها در جهان ديگر اشاره مى‌كند.

نخست مى‌گويد: «و به خاطر بياوريد روزى را كه ما از هر امتى گواهى (بر آنها) مبعوث مى‌كنيم» (وَ يَوْمَ نَبْعَثُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً).

سپس اضافه مى‌كند كه در آن دادگاه «اجازه سخن گفتن به كافران داده نمى‌شود» (ثُمَّ لا يُؤْذَنُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا).

آيا ممكن است خداوند اجازه دفاع به مجرمى ندهد؟ آرى! در آنجا نياز به سخن گفتن با زبان نيست! دست و پا و گوش و چشم و پوست بدن و حتى زمينى كه انسان بر آن گناه يا ثواب كرده است، گواهى مى‌دهند؛ بنابراين، نوبت به زبان نمى‌رسد.

نه تنها به آنها اجازه سخن گفتن داده نمى‌شود بلكه «توانايى بر جبران و اصلاح و تقاضاى عفو نيز ندارند» (وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ).

چرا كه آنجا كه سراى برخورد با نتيجه‌ها و بازتابهاى عمل است نه جاى انجام عمل و يا جبران و اصلاح.

(آيه ٨٥)- در اين آيه اضافه مى‌كند اين ظالمان ستم پيشه هنگامى كه از مرحله حساب گذشته و در برابر عذاب الهى قرار گرفتند گاهى تقاضاى تخفيف و گاهى تقاضاى مهلت مى‌كنند، اما «هنگامى كه ظالمان مجازات را ببينند نه به آنها تخفيف عذاب داده مى‌شود و نه مهلت» (وَ إِذا رَأَى الَّذِينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ).

(آيه ٨٦)- در اين آيه همچنان، سخن از آينده شوم مشركان، به خاطر پرستيدن بتها است، مى‌فرمايد، در صحنه قيامت كه معبودهاى ساختگى‌