«در اين هنگام ندايى برمى‌خيزد، و اين جمله را در گوش جان آنها سر مى‌دهد كه اين بهشت را به خاطر اعمال پاكتان به ارث برديد» (وَ نُودُوا أَنْ تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوها بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ).

(آيه ٤٤)- از اين آيه استفاده مى‌شود كه بهشتيان و دوزخيان از جايگاه خود مى‌توانند با يكديگر سخن بگويند؛ نخست مى‌گويد: «بهشتيان، دوزخيان را مخاطب ساخته و صدا مى‌زنند كه ما وعده پروردگار خويش را حق يافتيم، آيا شما هم به آنچه خدا به وسيله فرستادگانش وعده داده بود، رسيديد؟» (وَ نادى‌ أَصْحابُ الْجَنَّةِ أَصْحابَ النَّارِ أَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا).

در پاسخ «مى‌گويند: آرى» همه را عين حقيقت ديديم‌ (قالُوا نَعَمْ).

سپس اضافه مى‌كند: «در اين هنگام ندا دهنده‌اى در ميان آنها ندا در مى‌دهد (آنچنان كه صداى او به گوش همگان مى‌رسد) كه: لعنت خدا بر ستمگران باد» (فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ أَنْ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ).

(آيه ٤٥)- سپس ستمگران را چنين معرفى مى‌كند: «همانها كه مردم را از راه راست باز مى‌داشتند (و با تبليغات مسموم و زهرآگين خود، ايجاد شك و ترديد در ريشه‌هاى عقايد مردم مى‌كردند) و جاده مستقيم الهى را كج و معوج نشان مى‌دادند، و به سراى ديگر نيز ايمان نداشتند» (الَّذِينَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ كافِرُونَ).

اين مؤذّن در روايات اسلامى، غالبا به امير مؤمنان على عليه السّلام تفسير شده است.

حاكم «ابو القاسم حسكانى» كه از دانشمندان اهل سنّت است به سند خود از «محمّد بن حنفيه» از «على» عليه السّلام نقل مى‌كند كه فرمود: انا ذلك المؤذّن: «آن كه اين ندا را سر مى‌دهد منم» و همچنين به سند خود از ابن عباس نقل مى‌كند كه على عليه السّلام در قرآن نامهايى دارد كه مردم آنها را نمى‌دانند، از جمله «مؤذّن» در آيه شريفه‌ فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ‌ على عليه السّلام است كه اين ندا را سر مى‌دهد و مى‌گويد: الا لعنة اللّه على الّذين‌