برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٨ - مثال، مسائل را همگانى مىسازد

(آيه ٢٥)- دنيا پرستان تبهكار! از آنجا كه نيك و بد همواره در مقايسه با يكديگر به خوبى روشن مى‌گردد پس از ذكر صفات «اولوا الالباب» در اينجا بخشى از صفات اصلى مفسدان و آنها كه عقل و انديشه واقعى خود را از دست داده‌اند بيان مى‌دارد، مى‌گويد: «و آنها كه عهد الهى را بعد از محكم كردن مى‌شكنند، و پيوندهايى را كه خدا فرمان به برقرارى آن داده، قطع مى‌كنند، و در روى زمين افساد مى‌نمايند، لعنت و مجازات سراى ديگر از آنهاست» (وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ).

در حقيقت تمام مفاسد عقيدتى و علمى آنها در سه جمله فوق، خلاصه شده است:

١- شكستن پيمانهاى الهى؛ كه شامل پيمانهاى فطرى، و پيمانهاى عقلى، و پيمانهاى تشريعى مى‌شوند.

٢- قطع رابطه‌ها؛ رابطه با خدا، رابطه با رهبران الهى، رابطه با خلق، و رابطه با خويشتن.

٣- آخرين قسمت كه ثمره دو قسمت قبل است، فساد در روى زمين است.

(آيه ٢٦)- در اين آيه اشاره به اين مى‌كند كه روزى و زيادى و كمى آن، به دست خداست: «خداوند روزى را براى هر كس بخواهد وسيع، و براى هر كس بخواهد تنگ قرار مى‌دهد» (اللَّهُ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ).

اشاره به اين كه آنها به خاطر جلب درآمد بيشتر در روزى زمين فساد مى‌كنند، پيوندهاى خدايى را مى‌برند، و عهد الهى را مى‌شكنند تا درآمد و بهره بيشترى از زندگى مادى پيدا كنند، توجه به اين حقيقت ندارند كه روزى و كم و زياد آن به دست خداست.

سپس اضافه مى‌كند كه: پيمان شكنان و مفسدان فى الارض «تنها به زندگى دنيا خشنود و خوشحالند در حالى كه زندگى دنيا در برابر آخرت، متاع ناچيزى بيش نيست» (وَ فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا مَتاعٌ).