ممكن است خودشان چنين تصور كنند كه مؤمنان خالصى هستند، ولى رگه‌هاى شرك در افكار و كردارشان غالبا وجود دارد؛ و لذا در روايتى از امام صادق عليه السّلام مى‌خوانيم: «شرك در اعمال انسان مخفى‌تر است از حركت مورچه».

يك موحد خالص كسى است كه غير از خدا، معبودى به هيچ صورت در دل و جان او نباشد، گفتارش براى خدا، اعمالش براى خدا، و هر كارش براى او انجام پذيرد، قانونى جز قانون خدا را به رسميت نشناسد.

(آيه ١٠٧)- در اين آيه به آنها كه ايمان نياورده‌اند و از كنار آيات روشن الهى بى‌خبر مى‌گذرند و در اعمال خود مشركند، هشدار مى‌دهد كه: «آيا اينها خود را از اين موضوع ايمن مى‌دانند كه عذاب فراگير الهى (ناگهان و بدون مقدمه بر آنها نازل شود» و همه آنها را در بر گيرد (أَ فَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غاشِيَةٌ مِنْ عَذابِ اللَّهِ).

و «يا اين كه قيامت ناگهان فرا رسد (و دادگاه بزرگ الهى تشكيل گردد و به حساب آنها برسند) در حالى كه آنها بى‌خبر و غافلند» (أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ).

(آيه ١٠٨)- در اين آيه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله مأموريت پيدا مى‌كند كه آيين و روش و خط خود را مشخص كند، مى‌فرمايد: «بگو: راه و طريقه من اين است كه همگان را به سوى اللّه (خداوند واحد يكتا) دعوت كنم» (قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ).

سپس اضافه مى‌كند: من اين راه را بى‌اطلاع يا از روى تقليد نمى‌پيمايم، بلكه «از روى آگاهى و بصيرت، خود و پيروانم» همه مردم جهان را به سوى اين طريقه مى‌خوانيم‌ (عَلى‌ بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي).

اين جمله نشان مى‌دهد كه هر مسلمانى كه پيرو پيامبر صلّى اللّه عليه و آله است بايد با سخن و عملش ديگران را به راه «اللّه» دعوت كند.

سپس براى تأكيد، مى‌گويد: «خداوند (يعنى همان كسى كه من به سوى او دعوت مى‌كنم) پاك و منزه است از هرگونه عيب و نقص و شبيه و شريك» (وَ سُبْحانَ اللَّهِ).

باز هم براى تأكيد بيشتر مى‌گويد: و من از مشركان نيستم» و هيچ گونه شريك‌