برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٩ - اهميت فوق العاده نماز

اين آيه بار ديگر تأكيد مى‌كند كه تواريخ قرآن را نبايد سرسرى شمرد و يا به عنوان يك سرگرمى از آن براى شنوندگان استفاده كرد چرا كه مجموعه‌اى است از بهترين درسهاى زندگى در تمام زمينه‌ها و راهگشايى است براى همه انسانهاى «امروز» و «فردا».

(آيه ١٢١)- سپس به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دستور مى‌دهد كه تو نيز در مقابل سرسختيها و لجاجتهاى دشمن همان بگو كه بعضى از پيامبران پيشين به اين افراد مى‌گفتند: «به آنها كه ايمان نمى‌آورند بگو: هر چه در قدرت داريد انجام دهيد (و از هيچ كارى فروگذار نكنيد) ما هم آنچه در توان داريم انجام خواهيم داد» (وَ قُلْ لِلَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ اعْمَلُوا عَلى‌ مَكانَتِكُمْ إِنَّا عامِلُونَ).

(آيه ١٢٢)- «و انتظار بكشيد! ما هم منتظريم»! (وَ انْتَظِرُوا إِنَّا مُنْتَظِرُونَ). تا ببينيم كدامين پيروز مى‌شوند و كدامين شكست مى‌خورند.

شما در انتظار خام شكست ما باشيد و ما در انتظار واقعى عذاب الهى براى شما هستيم كه يا از دست ما خواهيد كشيد و يا مستقيما از طرف خدا!

(آيه ١٢٣)- آخرين آيه اين سوره به بيان توحيد (توحيد علم و توحيد افعال و توحيد عبادت) مى‌پردازد همان گونه كه آيات آغاز اين سوره از علم توحيد سخن مى‌گفت.

در حقيقت در اين آيه انگشت روى سه شعبه از توحيد گذاشته شده است.

نخست به توحيد علمى پروردگار اشاره كرده، مى‌گويد: «غيب آسمانها و زمين مخصوص خداست» و او است كه از همه اسرار آشكار و نهان باخبر است‌ (وَ لِلَّهِ غَيْبُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

و غير او علمش محدود و در عين محدوديت از ناحيه تعليم الهى است، بنابراين علم نامحدود، آن هم علم ذاتى، نسبت به تمام آنچه در پهنه زمين و آسمان قرار دارد، مخصوص ذات پاك پروردگار است.

و از سوى ديگر به توحيد افعالى اشاره كرده، مى‌گويد: زمام تمام كارها در كف قدرت اوست «و همه كارها به سوى او باز مى‌گردد» (وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُ الْأَمْرُ كُلُّهُ).