برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٥ - محتوا و فضيلت اين سوره

ماند» (أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ).

(آيه ٢٧)- در اين آيه سخن از دوزخيان به ميان مى‌آيد كه در نقطه مقابل گروه اولند مى‌گويد: «كسانى كه مرتكب گناهان مى‌شوند جزاى بدى به مقدار عملشان دارند» (وَ الَّذِينَ كَسَبُوا السَّيِّئاتِ جَزاءُ سَيِّئَةٍ بِمِثْلِها).

در اينجا سخنى از «زياده» در كار نيست، چرا كه در پاداش، «زياده» فضل و رحمت است اما در كيفر، عدالت ايجاب مى‌كند كه ذره‌اى بيش از گناه نباشد.

ولى آنها به عكس گروه اول چهره‌هايى تاريك دارند «و ذلت، صورت آنها را مى‌پوشاند» (وَ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ).

و اين خاصيت و اثر عمل است كه از درون جان انسان به بيرون منعكس مى‌گردد.

به هر حال ممكن است بدكاران گمان كنند راه فرار و نجاتى خواهند داشت و يا بتها و مانند آنها مى‌توانند برايشان شفاعت كنند اما جمله بعد صريحا مى‌گويد:

«هيچ كس و هيچ چيز نمى‌تواند آنها را از مجازات الهى دور نگه دارد» (ما لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ عاصِمٍ).

تاريكى چهره‌هاى آنها به اندازه‌اى زياد است كه «گويى پاره‌هايى از شب تاريك و ظلمانى، يكى پس از ديگرى بر صورت آنها افكنده شده است» (كَأَنَّما أُغْشِيَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّيْلِ مُظْلِماً).

«آنها اصحاب آتشند و جاودانه در آن مى‌مانند» (أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ).

(آيه ٢٨)- يك صحنه از رستاخيز بت پرستان! اين آيه نيز بحثهاى گذشته را در زمينه «مبدأ» و «معاد» و وضع مشركان دنبال مى‌كند.

نخست مى‌گويد: به خاطر بياوريد «روزى را كه همه بندگان را جمع و محشور مى‌كنيم» (وَ يَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعاً).

«سپس به مشركان مى‌گوييم شما و معبودهايتان در جاى خود باشيد» تا به حسابتان رسيدگى شود (ثُمَّ نَقُولُ لِلَّذِينَ أَشْرَكُوا مَكانَكُمْ أَنْتُمْ وَ شُرَكاؤُكُمْ).