خود آزار مى‌دادند آيه مى‌گويد: «از آنها كسانى هستند كه پيامبر را آزار مى‌دهند و مى‌گويند: او آدم خوش باورى است»! (وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ).

آنها در حقيقت يكى از نقاط قوت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را كه وجود آن در يك رهبر كاملا لازم است، به عنوان نقطه ضعف نشان مى‌دادند.

لذا قرآن بلافاصله اضافه مى‌كند كه: «به آنها بگو: اگر پيامبر گوش به سخنان شما فرا مى‌دهد (و عذرتان را مى‌پذيرد، و به گمان شما يك آدم گوشى است) اين به نفع شماست»! (قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ).

زيرا از اين طريق آبروى شما را حفظ كرده، و شخصيتتان را خرد نمى‌كند عواطف شما را جريحه‌دار نمى‌سازد، و براى حفظ محبت و اتحاد و وحدت شما از اين طريق كوشش مى‌كند، در حالى كه اگر او فورا پرده‌ها را بالا مى‌زد، و دروغگويان را رسوا مى‌كرد، دردسر فراوانى براى شما فراهم مى‌آمد.

سپس براى اين كه عيب جويان از اين سخن سوء استفاده نكنند، و آن را دستاويز قرار ندهند، چنين اضافه مى‌كند: «او به خدا و فرمانهاى او ايمان دارد، و به سخنان مؤمنان راستين گوش فرا مى‌دهد، و آن را مى‌پذيرد و به آن ترتيب اثر مى‌دهد» (يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ).

يعنى در واقع پيامبر صلّى اللّه عليه و آله دو گونه برنامه دارد: يكى برنامه حفظ ظاهر و جلوگيرى از پرده‌درى، و ديگرى در مرحله عمل، در مرحله اول به سخنان همه گوش فرا مى‌دهد، و ظاهرا انكار نمى‌كند، ولى در مقام عمل تنها توجه او به فرمانهاى خدا و پيشنهادها و سخنان مؤمنان راستين است، و يك رهبر واقع بين بايد چنين باشد، و تأمين منافع جامعه جز از اين راه ممكن نيست لذا بلافاصله مى‌فرمايد: «او رحمت براى مؤمنان شماست» (وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ).

تنها چيزى كه در اينجا باقى مى‌ماند اين است كه نبايد آنها كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را با اين سخنان خود ناراحت مى‌كنند و از او عيب جويى مى‌نمايند، تصور كنند كه بدون مجازات خواهند ماند.