(آيه ٢٠٢)- در آيه گذشته مشاهده كرديم كه چگونه پرهيزكاران در پرتو ذكر خدا از چنگال وسوسه‌هاى شيطانى رهايى مى‌يابند، و اين در حالى است كه گناهكاران آلوده، كه برادران شيطانند در دام او گرفتارند. اين آيه در اين باره چنين مى‌گويد: «و (ناپرهيزكاران را) برادرانشان (از شياطين) پيوسته در گمراهى پيش مى‌برند، و باز نمى‌ايستند»! بلكه بى‌رحمانه حملات خود را بطور مداوم بر آنها ادامه مى‌دهند (وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ).

(آيه ٢٠٣)- سپس حال جمعى از مشركان و گنهكاران دور از منطق را شرح مى‌دهد و مى‌گويد هنگامى كه آيات قرآن را براى آنها بخوانى آن را تكذيب مى‌كنند «و هنگامى كه آيه‌اى براى آنها نياورى (و در نزول وحى تأخير افتد) مى‌گويند: (پس اين آيات چه شد؟) چرا از پيش خود آنها را تنظيم نمى‌كنى»؟ مگر همه اينها وحى آسمانى نيست؟ (وَ إِذا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآيَةٍ قالُوا لَوْ لا اجْتَبَيْتَها).

اما «به آنها بگو: من تنها از آنچه به سويم وحى مى‌شود پيروى مى‌كنم، و جز آنچه خدا نازل مى‌كند، چيزى نمى‌گويم» (قُلْ إِنَّما أَتَّبِعُ ما يُوحى‌ إِلَيَّ مِنْ رَبِّي).

«اين قرآن و آيات نورانيش وسيله بيدارى و بينايى از طرف پروردگار است» كه به هر انسان آماده‌اى ديد و روشنايى و نور مى‌دهد (هذا بَصائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ).

«و مايه هدايت و رحمت براى افراد با ايمان و آنها كه در برابر حق تسليمند مى‌باشد» (وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ).

(آيه ٢٠٤)- به هنگام شنيدن تلاوت قرآن خاموش باشيد: اين سوره (سوره اعراف) با بيان عظمت قرآن آغاز شده، و با آن پايان مى‌پذيرد، در اين آيه دستور مى‌دهد: «هنگامى كه قرآن تلاوت مى‌شود، با توجه، به آن گوش دهيد و ساكت باشيد، شايد مشمول رحمت خدا گرديد» (وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ).

از ظاهر آيه استفاده مى‌شود كه اين حكم، عمومى و همگانى است و مخصوص به حال معينى نيست؛ يعنى، شايسته و مستحب است كه در هر كجا و در هر حال كسى قرآن را تلاوت كند، ديگران به احترام قرآن سكوت كنند و گوش‌