برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣٩ - فلسفه تحريم زنا

و اشتباه در قضاوت، و گم كردن راه حق، و پيوستن به خط شيطان، و آلودگى به انواع گناهان است.

برنامه عملى پيشوايان اسلام سرمشق بسيار آموزنده‌اى براى هر مسلمان راستين در اين زمينه است.

در سيره پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: هرگز اجازه نمى‌داد به هنگامى كه سوار بود افرادى در ركاب او پياده راه بروند و نيز مى‌خوانيم: پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر روى خاك مى‌نشست، و غذاى ساده همچون غذاى بردگان مى‌خورد، و از گوسفند شير مى‌دوشيد، بر الاغ برهنه سوار مى‌شد.

در حالات على عليه السّلام نيز مى‌خوانيم كه او براى خانه آب مى‌آورد و گاه منزل را جارو مى‌كرد.

و در تاريخ امام مجتبى عليه السّلام مى‌خوانيم كه با داشتن مركبهاى متعدد، بيست مرتبه پياده به خانه خدا مشرف شد و مى‌فرمود: من براى تواضع در پيشگاه خدا اين عمل را انجام مى‌دهم.

(آيه ٣٨)- اين آيه به عنوان تأكيدى بر تمام احكامى كه در مورد تحريم شرك و قتل نفس و زنا و فرزندكشى و تصرف در مال يتيمان و آزار پدر و مادر و مانند آن در آيات پيشين گذشت مى‌گويد: «تمام اينها گناهش نزد پروردگارت منفور است» (كُلُّ ذلِكَ كانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً).

از اين تعبير روشن مى‌شود كه بر خلاف گفته پيروان مكتب جبر، خدا هرگز اراده نكرده است گناهى از كسى سر بزند، چرا كه اگر چنين چيزى را اراده كرده بود با كراهت و ناخشنودى كه در اين آيه روى آن تأكيد شده است سازگار نبود.

(آيه ٣٩)- مشرك مشو! باز براى تأكيد بيشتر و اين كه اين احكام حكيمانه همگى از وحى الهى سر چشمه مى‌گيرد، اضافه مى‌كند: «اينها از امور حكمت آميزى است كه پروردگارت به تو وحى فرستاده است» (ذلِكَ مِمَّا أَوْحى‌ إِلَيْكَ رَبُّكَ مِنَ الْحِكْمَةِ).

اشاره به اين كه احكام هم از طريق حكمت عقلى، اثبات شده است، و هم از طريق وحى الهى، و اصول همه احكام الهى چنين است هر چند جزئيات آن را در