برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٧ - محتواى سوره

كه در برابر استهزاء كنندگان از وى حمايت مى‌كند، مى‌فرمايد: «ما شرّ استهزاء كنندگان را از تو دفع كرديم» (إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ).

(آيه ٩٦)- سپس‌ «الْمُسْتَهْزِئِينَ» را چنين توصيف مى‌كند: «آنها كسانى هستند كه با خدا معبود ديگرى قرار مى‌دهند، ولى به زودى (از نتيجه شوم كار خود) آگاه خواهند شد (الَّذِينَ يَجْعَلُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ).

ممكن است اين تعبير اشاره به آن باشد كه اينها كسانى هستند كه افكار و اعمالشان خود مسخره است، چرا كه آنقدر نادانند كه در برابر خداوندى كه آفريننده جهان هستى است معبودى از سنگ و چوب تراشيده‌اند، با اين حال مى‌خواهند تو را استهزاء كنند!

(آيه ٩٧)- بار ديگر به عنوان دلدارى و تقويت هر چه بيشتر روحيه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله اضافه مى‌كند: «و ما مى‌دانيم كه سخنان آنها سينه تو را تنگ و ناراحت مى‌سازد» (وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ).

روح لطيف تو و قلب حساست، نمى‌تواند اين همه بدگويى و سخنان كفر و شرك آميز را تحمل كند و به همين دليل ناراحت مى‌شوى.

(آيه ٩٨)- ولى ناراحت مباش براى زدودن آثار سخنان زشت و ناهنجارشان، «پروردگارت را تسبيح و حمد گو! و از سجده كنندگان باش»! (فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ).

چرا كه اين تسبيح خداوند اثرات بد گفتار آنها را از دلهاى مشتاقان «اللّه» مى‌زدايد، و از آن گذشته به تو نيرو و توان، نور و صفا بخشد.

لذا در روايات مى‌خوانيم: «هنگامى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله غمگين مى‌شد به نماز برمى‌خاست و آثار اين حزن و اندوه را در نماز از دل مى‌شست».

(آيه ٩٩)- و سر انجام آخرين دستور را در اين زمينه به او مى‌دهد كه دست از عبادت خدا در تمام عمر بر مدار «و همواره پروردگارت را بندگى كن تا يقين (مرگ) تو فرا رسد» (وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ).

عبادت مكتب عالى تربيت است، انديشه انسان را بيدار و فكر او را متوجه‌